कूर्मपुराणम्

कर्मणामेतदप्याहुः ब्रह्मार्पणमनुत्तमम्

क्रियते विदुषा कर्म तद्भवेदपि मोक्षदम्

अकृत्वा फलसंन्यासं बध्यते तत्फलेन तु

अविद्वानपि कुर्वोत कर्माप्नोत्यचिरात् पदम्

मनः प्रसादमन्वेति ब्रह्म विज्ञायते ततः

ज्ञानं च कर्मसहितं जायते दोषवर्जितम्

कर्माणीश्वरतुष्ट्यर्थं कुर्यान्नैष्कर्म्यमाप्नुयात्

एकाकी निर्ममः शान्तो जीवन्नेव विमुच्यते

नित्यानन्दं निराभासं तस्मिन्नेव लयं व्रजेत्

तृप्तये परमेशस्य तत् पदं याति शाश्वतम्

न ह्येतत् समतिक्रम्य सिद्धिं विन्दति मानवः

नमस्कृत्य हृषीकेशं पुनर्वचनमब्रुवन्

इदानीं श्रोतुमिच्छामो यथा संभवते जगत्

नियन्ता कश्च सर्वेषां वदस्व पुरुषोत्तम

प्राह गम्भीरया वाचा भूतानां प्रभवाप्ययौ

अनन्तश्चाप्रमेयश्च नियन्ता विश्वतोमुखः

प्रधानं प्रकृतिश्चेति यदाहुस्तत्त्वचिन्तकाः

अजरं ध्रुवमक्षय्यं नित्यं स्वात्मन्यवस्थितम्

विग्रहः सर्वभूतानामात्मनाधिष्ठितं महत्

असांप्रतमविज्ञेयं ब्रह्माग्रे समवर्तत

प्राकृतः प्रलयो ज्ञेयो यावद् विश्वसमुद्भवः

अहर्न विद्यते तस्य न रात्रिर्ह्युपचारतः

सर्वभूतमयो ऽव्यक्तो ह्यन्तर्यामीश्वरः परः

क्षोभयामास योगेन परेण परमेश्वरः

अनुप्रविष्टः क्षोभाय तथासौ योगमूर्तिमान्

स संकोचविकासाभ्यां प्रधानत्वे ऽपि च स्थितः

प्रादुरासीन्महद् बीजं प्रधानपुरुषात्मकम्

प्रज्ञाधृतिः स्मृतिः संविदेतस्मादिति तत् स्मृतम्

त्रिविधो ऽयमहङ्कारो महतः संबभूव ह