कूर्मपुराणम्

न संन्यासी वनं चाथ ब्रह्माचर्यं न साधकः

प्रव्रजेत गृही विद्वान् वनाद् वा श्रुतिचोदनात्

अन्धः पङ्गुर्दरिद्रो वा विरक्तः संन्यसेद् द्विजः

पतत्येवाविरक्तो यः संन्यासं कर्तुमिच्छति

श्रद्धावनाश्रमे युक्तः सो ऽमृतत्वाय कल्पते

स्वधर्मपालको नित्यं सो ऽमृतत्वाय कल्पते

प्रसन्नेनैव मनसा कुर्वाणो याति तत्पदम्

ब्रह्मैव दीयते चेति ब्रह्मार्पणमिदं परम्

एतद् ब्रह्मार्पणं प्रोक्तमृषिभिः तत्त्वदर्शिभिः

करोति सततं बुद्ध्या ब्रह्मार्पणमिदं परम्

कर्मणामेतदप्याहुः ब्रह्मार्पणमनुत्तमम्

क्रियते विदुषा कर्म तद्भवेदपि मोक्षदम्

अकृत्वा फलसंन्यासं बध्यते तत्फलेन तु

अविद्वानपि कुर्वोत कर्माप्नोत्यचिरात् पदम्

मनः प्रसादमन्वेति ब्रह्म विज्ञायते ततः

ज्ञानं च कर्मसहितं जायते दोषवर्जितम्

कर्माणीश्वरतुष्ट्यर्थं कुर्यान्नैष्कर्म्यमाप्नुयात्

एकाकी निर्ममः शान्तो जीवन्नेव विमुच्यते

नित्यानन्दं निराभासं तस्मिन्नेव लयं व्रजेत्

तृप्तये परमेशस्य तत् पदं याति शाश्वतम्

न ह्येतत् समतिक्रम्य सिद्धिं विन्दति मानवः

नमस्कृत्य हृषीकेशं पुनर्वचनमब्रुवन्

इदानीं श्रोतुमिच्छामो यथा संभवते जगत्

नियन्ता कश्च सर्वेषां वदस्व पुरुषोत्तम

प्राह गम्भीरया वाचा भूतानां प्रभवाप्ययौ

अनन्तश्चाप्रमेयश्च नियन्ता विश्वतोमुखः

प्रधानं प्रकृतिश्चेति यदाहुस्तत्त्वचिन्तकाः

अजरं ध्रुवमक्षय्यं नित्यं स्वात्मन्यवस्थितम्

विग्रहः सर्वभूतानामात्मनाधिष्ठितं महत्