कूर्मपुराणम्

तं ब्रह्मपारं भवतः स्वरूपम्

स्वयंभुवं त्वां शरणं प्रपद्ये

सब्रह्मपारं प्रणतो ऽस्मि नित्यम्

कालं बृहन्तं भवतः स्वरूपम्

पिनाकिनं त्वां शरणं व्रजामि

पपात दण्डवद् भूमौ प्रोच्चरन् प्रणवं परम्

ज्ञानमानन्दमद्वैतं कोटिकालाग्निसन्निभम्

निलिल्ये विमले लिङ्गे तद्भुतमिवाभवत्

न कश्चिद् वेत्ति तमसा विद्वानप्यत्र मुह्यति

भक्तः पापविशुद्धात्मा रुद्रसामीप्यमाप्नुयात्

प्रातर्मध्याह्नसमये स योगं प्राप्नुयात् परम्

द्रक्ष्यामः सततं देवं पूजयामो ऽथ शूलिनम्

उवास तत्र युक्तात्मा पूजयन् वै कपर्दिनम्

द्रष्टुं ययौ मध्यमेशं बहुवर्षगणान् प्रभुः

नदीं विमलपानीयां दृष्ट्वा हृष्टो ऽभवन्मुनिः

चकार भावपूतात्मा स्नानं स्नानविधानवित्

पूजयामास लोकादिं पुष्पैर्नानाविधैर्भवम्

मध्यमेश्वरमीशानमर्चयामास शूलिनम्

द्रष्टुं समागता रुद्रं मध्यमेश्वरमीश्वरम्

जटिला मुण्डिताश्चापि शुक्लयज्ञोपवीतिनः

ब्रह्मचर्यरताः शान्ता वेदान्तज्ञानतत्पराः

पूजयित्वा यथान्यायमिदं वचनमब्रुवन्

प्रोचुः पैलादयः शिष्यास्तानृषीन् ब्रह्मभावितान्

व्यासः स्वयं हृषीकेशो येन वेदाः पृथक् कृताः

अंशांशेनाभवत् पुत्रो नाम्ना शुक इति प्रभुः

प्रपन्नः परया भक्त्या यस्य तज्ज्ञानमैश्वरम्

नेमुरव्यग्रमनसः प्रोचुः सत्यवतीसुतम्

प्रिसादाद् देवदेवस्य यत् तन्माहेश्वरं परम्

क्षिप्रं पश्येम तं देवं श्रुत्वा भगवतो मुखात्