कूर्मपुराणम्

कपर्देशस्य माहात्म्यं प्रणम्य वृषभध्वजम्

स्मृत्वैवाशेषपापौघं क्षिप्रमस्य विमुञ्चति

विघ्नाः सर्वे विनश्यन्ति कपर्देश्वरपूजनात्

पूजितव्यं प्रयत्नेन स्तोतव्यं वैदिकैः स्तवैः

जायते योगसंसिद्धिः सा षण्मासे न संशयः

पिशाचमोचने कुण्डे स्नातस्यात्र समीपतः

जजाप रुद्रमनिशं प्रणवं ब्रह्मरूपिणम्

उवास तत्र योगात्मा कृत्वा दीक्षां तु नैष्ठिकीम

अस्थिचर्मपिनद्धाङ्गं निः श्वसन्तं मुहुर्मुहुः

प्रोवाच को भवान् कस्माद् देशाद् देशमिमंश्रितः

पुत्रपौत्रादिभिर्युक्तः कुटुम्बभरणोत्सुकः

न कदाचित् कृतं पुण्यमल्पं वा स्वल्पमेव वा

विश्वेश्वरो वाराणस्यां दृष्टः स्पृष्टे नमस्कृतः

न दृष्टं नन्मया घोरं यमस्य वदनं मुने

पिपासयाधुनाक्रान्तो न जानामि हिताहितम्

कुरुष्व तं नमस्तुभ्यं त्वामहं शरणं गतः

त्वादृशो न हि लोके ऽस्मिन् विद्यते पुण्यकृत्तमः

संस्पृष्टो वन्दितो भूयः को ऽन्यस्त्वत्सदृशो भुवि

येनेमां कुत्सितां योनिं क्षिप्रमेव प्रहास्यसि

चक्रे समाधाय मनो ऽवगाहम्

शशाङ्कचिह्नाङ्कितचारुमौलिः

यथोदये भानुरशेषदेवः

गन्धर्वविद्याधरकिंनराद्याः

त्रयीमयं यत्र विभाति रुद्रः

प्रणम्य तुष्टाव कपर्दिनं तम्

मादित्यमग्निं कपिलाधिरूढम्

महामुनिं ब्रह्ममयं पवित्रम्

हिरण्यगर्भाधिपतिं त्रिनेत्रम्

प्रणम्य नित्यं शरणं प्रपद्ये