कूर्मपुराणम्

जगाम लिङ्गं तद् द्रष्टुं कपर्देश्वरमव्ययम्

पिशाचमोचने तीर्थे पूजयामास शूलिनम्

मेनिरे क्षेत्रमाहात्म्यं प्रणेमुर्गिरिशं हरम्

मृगीमेकां भक्षयितुं कपर्देश्वरमुत्तमम्

धावमाना सुसंभ्रान्ता व्याघ्रस्य वशमागता

जगाम चान्यं विजनं देशं दृष्ट्वा मुनीश्वरान्

अदृश्यत महाज्वाला व्योम्नि सूर्यसमप्रभा

वृषाधिरूढा पुरुषैस्तादृशैरेव संवृता

गणेश्वरः स्वयं भूत्वा न दृष्टस्तत्क्षणात् ततः

कपर्देश्वरमाहात्म्यं पप्रच्छुर्गुरुमच्युतम्

कपर्देशस्य माहात्म्यं प्रणम्य वृषभध्वजम्

स्मृत्वैवाशेषपापौघं क्षिप्रमस्य विमुञ्चति

विघ्नाः सर्वे विनश्यन्ति कपर्देश्वरपूजनात्

पूजितव्यं प्रयत्नेन स्तोतव्यं वैदिकैः स्तवैः

जायते योगसंसिद्धिः सा षण्मासे न संशयः

पिशाचमोचने कुण्डे स्नातस्यात्र समीपतः

जजाप रुद्रमनिशं प्रणवं ब्रह्मरूपिणम्

उवास तत्र योगात्मा कृत्वा दीक्षां तु नैष्ठिकीम

अस्थिचर्मपिनद्धाङ्गं निः श्वसन्तं मुहुर्मुहुः

प्रोवाच को भवान् कस्माद् देशाद् देशमिमंश्रितः

पुत्रपौत्रादिभिर्युक्तः कुटुम्बभरणोत्सुकः

न कदाचित् कृतं पुण्यमल्पं वा स्वल्पमेव वा

विश्वेश्वरो वाराणस्यां दृष्टः स्पृष्टे नमस्कृतः

न दृष्टं नन्मया घोरं यमस्य वदनं मुने

पिपासयाधुनाक्रान्तो न जानामि हिताहितम्

कुरुष्व तं नमस्तुभ्यं त्वामहं शरणं गतः

त्वादृशो न हि लोके ऽस्मिन् विद्यते पुण्यकृत्तमः

संस्पृष्टो वन्दितो भूयः को ऽन्यस्त्वत्सदृशो भुवि

येनेमां कुत्सितां योनिं क्षिप्रमेव प्रहास्यसि