कूर्मपुराणम्

उपास्य देवमीशानं प्राप्तवन्तः परं पदम्

गोचर्ममात्रं विप्रेन्द्रा ओङ्कारेश्वरमुत्तमम्

विश्वेश्वरं तथोङ्कारं कपर्देश्वरमेव च

न कश्चिदिह जानाति विना शंभोरनुग्रहात्

कृत्तिवासेश्वरं लिङ्गं द्रष्टुं देवस्य शूलिनः

कथयामास शिष्येभ्यो भगवान् ब्रह्मवित्तमः

ब्राह्मणान् हन्तुमायातो ये ऽत्र नित्यमुपासते

रक्षणार्थं द्विजश्रेष्ठा भक्तानां भक्तवत्सलः

वसस्तस्याकरोत् कृत्तिं कृत्तिवासेश्वरस्ततः

तेनैव च शरीरेण प्राप्तास्तत् परमं पदम्

कृत्तिवासेश्वरं लिङ्गं नित्यमावृत्य संस्थिताः

कृत्तिवासं न मुञ्चन्ति कृतार्थास्ते न संशयः

एकेन जन्मना मोक्षः कृत्तिवासे तु लभ्यते

गोपितं देवदेवेन महादेवेन शंभुना

उपासते महादेवं जपन्ति शतरुद्रियम्

ध्यायन्ति हृदये देवं स्थाणुं सर्वान्तरं शिवम्

ये कृत्तिवासं शरणं प्रपन्नाः

ध्यायन्ति चित्ते यतयो महेशम्

स्तुवन्ति रुद्रं प्रणमन्ति शंभुम्

जाने महादेवमनेकरूपम्

जगाम लिङ्गं तद् द्रष्टुं कपर्देश्वरमव्ययम्

पिशाचमोचने तीर्थे पूजयामास शूलिनम्

मेनिरे क्षेत्रमाहात्म्यं प्रणेमुर्गिरिशं हरम्

मृगीमेकां भक्षयितुं कपर्देश्वरमुत्तमम्

धावमाना सुसंभ्रान्ता व्याघ्रस्य वशमागता

जगाम चान्यं विजनं देशं दृष्ट्वा मुनीश्वरान्

अदृश्यत महाज्वाला व्योम्नि सूर्यसमप्रभा

वृषाधिरूढा पुरुषैस्तादृशैरेव संवृता

गणेश्वरः स्वयं भूत्वा न दृष्टस्तत्क्षणात् ततः