कूर्मपुराणम्

अविमुक्ताश्रयं ज्ञानं न कश्चिद् वेत्ति तत्त्वतः

देव्यै देवेन कथितं सर्वपापविनाशनम्

यथेश्वराणां गिरिशः स्थानानां चैतदुत्तमम्

ते विन्दन्ति परं क्षेत्रमविमुक्तं शिवालयम्

न तेषां वेदितुं शक्यं स्थानं तत् परमेष्ठिनः

तेषां विनश्यति क्षिप्रमिहामुत्र च पातकम्

नाशयेत् तानि सर्वाणि देवः कालतनुः शिवः

मृतानां च पुनर्जनम् न भूयो भवसागरे

योगी वाप्यथवायोगी पापी वा पुण्यकृत्तमः

मतिरुत्क्रमणीया स्यादविमुक्तगतिं प्रति

सहैव शिष्यप्रवरैर्वाराणस्यां चचार ह

जगाम विपुलं लिङ्गमोङ्कारं मुक्तिदायकम्

प्रोवाच तस्य माहात्म्यं मुनीनां भावितात्मनाम्

अस्य स्मरणमात्रेण मुच्यते सर्वपातकैः

सेवितं सूरिभिर्नित्यं वाराणस्यां विमोक्षदम्

रमते भगवान् रुद्रो जन्तूनामपवर्गदः

तदेतद् विमलं लिङ्गमोङ्कारे समवस्थितम्

प्रतिष्ठा च निवृत्तिश्च पञ्चार्थं लिङ्गमैश्वरम्

ओङ्कारबोधकं लिङ्गं पञ्चायतनमुच्यते

देहान्ते तत्परं ज्योतिरानन्दं विशते बुधः

उपास्य देवमीशानं प्राप्तवन्तः परं पदम्

गोचर्ममात्रं विप्रेन्द्रा ओङ्कारेश्वरमुत्तमम्

विश्वेश्वरं तथोङ्कारं कपर्देश्वरमेव च

न कश्चिदिह जानाति विना शंभोरनुग्रहात्

कृत्तिवासेश्वरं लिङ्गं द्रष्टुं देवस्य शूलिनः

कथयामास शिष्येभ्यो भगवान् ब्रह्मवित्तमः

ब्राह्मणान् हन्तुमायातो ये ऽत्र नित्यमुपासते

रक्षणार्थं द्विजश्रेष्ठा भक्तानां भक्तवत्सलः

वसस्तस्याकरोत् कृत्तिं कृत्तिवासेश्वरस्ततः