कूर्मपुराणम्

मद्भक्तास्तत्र गच्छन्ति मामेव प्रविशन्ति ते

ध्यानमध्ययनं ज्ञानं सर्वं तत्राक्षयं भवेत्

अविमुक्तं प्रविष्टस्य तत्सर्वं व्रजति क्षयम्

स्त्रियो म्लेच्छाश्च ये चान्ये संकीर्णाः पापयोनयः

कालेन निधनं प्राप्ता अविमुक्ते वरानने

शिवे मम पुरे देवि जायन्ते तत्र मानवाः

ईश्वरानुगृहीता हि सर्वे यान्ति परां गतिम्

अश्मना चरणौ हत्वा वाराणस्यां वसेन्नरः

यत्र तत्र विपन्नस्य गतिः संसारमोक्षणी

अप्रबुद्धा न पश्यन्ति मम मायाविमोहिताः

विण्मूत्ररेतसां मध्ये ते वसन्ति पुनः पुनः

स याति परमं स्थानं यत्र गत्वा न शोचति

यां प्राप्य कृतकृत्यः स्यादिति मन्यन्ति पण्डताः

प्राप्यते गतिरुत्कृष्टा याविमुक्ते तु लभ्यते

भेषजं परमं तेषामविमुक्तं विदुर्बुधाः

अविमुक्तं परं तत्त्वमविमुक्तं परं शिवम्

तेषां तत्परमं ज्ञानं ददाम्यन्ते परं पदम्

केदारं भद्रकर्णं च गया पुष्करमेव च

प्रभासं विजयेशानं गोकर्णं भद्रकर्णकम्

न यास्यन्ति परं मोक्षं वाराणस्यां यथा मृताः

प्रविष्टा नाशयेत् पापं जन्मान्तरशतैः कृतम्

व्रतानि सर्वमेवैतद् वाराणस्यां सुदुर्लभम्

वायुभक्षश्च सततं वाराणस्यां स्तितो नरः

वाराणसीं समासाद्य पुनाति सकलं नरः

सर्वपापविनिर्मुक्तास्ते विज्ञेया गणेश्वराः

प्राप्यते तत् परं स्थानं सहस्त्रेणैव जन्मना

ते विन्दन्ति परं मोक्षमेकेनैव तु जन्मना

अविमुक्तं समासाद्य नान्यद् गच्छेत् तपोवनम्

तदेव गुह्यं गुह्यानामेतद् विज्ञाय मुच्यते