कूर्मपुराणम्

सर्वज्ञं सर्वकर्तारं स्क्षाद् विष्णुं व्यवस्थितम्

कराभ्यां सुशुभाभ्यां च संस्पृश्य प्रणतं मुनिः

त्रैलोक्ये शङ्करे नूनं भक्तः परपुरञ्जय

प्रत्यक्षमेव सर्वेशं रुद्रं सर्वजगद्गुरुम्

स्वयमेव हृषीकेशः प्रीत्योवाच सनातनः

व्रजस्व परया भक्त्या शरण्यं शरणं शिवम्

जगाम शङ्करपुरीं समाराधयितुं भवम्

संत्यज्य सर्वकर्माणि तद्भक्तिपरमो ऽभवत्

मुक्त्वा सत्यवतीसूनुं कृष्णं वा देवकीसुतम्

पाराशर्याय मुनये व्यासायामिततेजसे

को ह्यन्यस्तत्त्वतो रुद्रं वेत्ति तं परमेश्वरम्

पाराशर्यं महात्मानं योगिनं विष्णुमव्ययम्

प्रेणेमुस्तं महात्मानं व्यासं सत्यवतीसुतम्

किमकार्षोन्महाबुद्धिः श्रोतुं कौतूहलं हि नः

पूजयामास जाह्नव्यां देवं विश्वेश्वरं शिवम्

पूजयाञ्चक्रिरे व्यासं मुनयो मुनिपुङ्गवम्

महादेवाश्रयाः पुण्या मोक्षधर्मान् सनातनान्

माहात्म्यं देवदेवस्य धर्मान् वेदनिदर्शितान्

पृष्टवान् जैमिनिर्व्यासं गूढमर्थं सनातनम्

न विद्यते ह्यविदितं भवता परमर्षिणा

अन्ये सांख्यं तथा योगं तपस्त्वन्ये महर्षयः

अहिंसां सत्यमप्यन्ये संन्यासमपरे विदुः

तीर्थयात्रां तथा केचिदन्ये चेन्द्रियनिग्रहम्

यदि वा विद्यते ऽप्यन्यद् गुह्यं तद्वक्तुमर्हसि

प्राह गम्भीरया वाचा प्रणम्य वृषकेतनम्

वक्ष्ये गुह्यतमाद् गुह्यं श्रुण्वन्त्वन्ये महर्षयः

गूढमप्राज्ञविद्विष्टं सेवितं सूक्ष्मदर्शिभिः

न वेदविद्विषु शुभं ज्ञाननानां ज्ञानमुत्तमम्

देवासनगता देवी महादेवमपृच्छत