कूर्मपुराणम्

दक्षादीन् प्राह विश्वात्मा सृजध्वं विविधाः प्रजाः

असृजन्त प्रजाः सर्वा देवमानुषपूर्विकाः

अहं वै पालयामीदं संहरिष्यति शूलभृत्

रजः सत्त्वतमोयोगात् परस्य परमात्मनः

अन्योन्यं प्रणताश्चैव लीलया परमेश्वराः

तिस्त्रस्तु भावना रुद्रे वर्तन्ते सततं द्विजाः

द्वितीया ब्रह्मणः प्रोक्ता देवस्याक्षरभावना

विभज्यस्वेच्छयात्मानं सो ऽन्यर्यामीश्वरः स्थितः

पुरुषः परतो ऽव्यक्ताद् ब्रह्मत्वं समुपागमत्

एकस्यैव स्मृतास्तिस्त्रस्तनूः कार्यवशात् प्रभोः

यदीच्छेदचिरात् स्थानं यत्तन्मोक्षाख्यमव्ययम्

पूजयेद् भावयुक्तेन यावज्जीवं प्रतिज्ञया

आश्रमो वैष्णवो ब्राह्मो हराश्रम इति त्रयः

ध्यायेदथार्चयेदेतान् ब्रह्मविद्यापरायणः

सितेन भस्मना कार्यं ललाटे तु त्रिपुण्ड्रकम्

धारयेत् सर्वदा शूलं ललाटे गन्धवारिभिः

तेषां ललाटे तिलकं धारणीयं तु सर्वदा

उपर्यधो भावयोगात् त्रिपुण्ड्रस्य तु धारणात्

धृतं त्रिशूलधरणाद् भवत्येव न संशयः

भवत्येव धृतं स्थानमैश्वरं तिलके कृते

त्रियायुषं च भक्तानां त्रयाणां विधिपूर्वकम्

शान्तो दान्तो जितक्रोधो वर्णाश्रमविधानवित्

तेषां संस्थानमचलं सो ऽचिरादधिगच्छति

इदानीं क्रममस्माकमाश्रमाणां वद प्रभो

क्रमेणैवाश्रमाः प्रोक्ताः कारणादन्यथा भवेत्

प्रव्रजेद् ब्रह्मचर्यात् तु यदिच्छेत् परमां गतिम्

यजेदुत्पादयेत् पुत्रान् विरक्तो यदि संन्यसेत्

नगार्हस्थ्यं गृहीत्यक्त्वा संन्यसेद् बुद्धिमान् द्विजः

तत्रैव संन्यसेद् विद्वाननिष्ट्वापि द्विजोत्तमः