कूर्मपुराणम्

चक्रे नारायणो गन्तुं स्वस्थानं बुद्धिमुत्तमाम्

आजग्मुर्द्वारकां द्रष्टुं कृतकार्यं सनातनम्

आसनेषूपविष्टान् वै सह रामेण धीमता

कृतानि सर्वकार्याणि प्रसीदध्वं मुनीश्वराः

भविष्यन्ति जनाः सर्वे ह्यस्मिन् पापानुवर्तिनः

येनेमे कलिजैः पापैर्मुच्यन्ते हि द्विजोत्तमाः

तेषां नश्यतु तत् पापं भक्तानां पुरुषोत्तमे

विधाना वेददृष्टेन ते गमिष्यन्ति तत् पदम्

तेषां नारायणे भक्तिर्भविष्यति कलौ युगे

न ते तत्र गमिष्यन्ति ये द्विषन्ति महेश्वरम्

तेषां विनश्यति क्षिप्रं ये निन्दन्ति पिनाकिनम्

विनिन्द्य देवमीशानं स याति नरकायुतम्

कर्मणा मनसा वाचा तद्भक्तेष्वपि यत्नतः

भविष्यन्ति कलौ भक्तैः परिहार्याः प्रयत्नतः

शप्ताश्च गौतमेनोर्व्यां न संभाष्या द्विजोत्तमैः

ओमित्युक्त्वा ययुस्तूर्णंस्वानि स्थानानि सत्तमाः

संहृत्य स्वकुलं सर्वं ययौ तत् परमं पदम्

न शक्यो विस्तराद् वक्तुं किं भूयः श्रोतुमिच्छथ

सर्वपापविनिर्मुक्तः स्वर्गलोके महीयते

एषां स्वभावं सूताद्य कथयस्व समासतः

पार्थः परमधर्मात्मा पाण्डवः शत्रुतापनः

अपश्यत् पथि गच्छन्तं कृष्णद्वैपायनं मुनिम्

पपात दण्डवद् भूमौ त्यक्त्वा शोकं तदार्ऽजुनः

इदानीं गच्छसि क्षिप्रं कं वा देशं प्रति प्रभो

इदानीं मम यत् कार्यं ब्रूहि पद्मदलेक्षण

उपविश्य नदीतिरे शिष्यैः परिवृतो मुनिः

ततो गच्छामि देवस्य वाराणसीं महापुरीम्

भविष्यन्ति महापापा वर्णाश्रमविवर्जिताः

सर्वपापप्रशमनं प्रायश्चित्तं कलौ युगे