कूर्मपुराणम्

सिद्धा यक्षाश्च गन्धर्वास्तत्र तत्र जगन्मयम्

मुमुचुः पुष्पवर्षाणि तस्य मूर्ध्नि महात्मनः

दृष्ट्वा चकमिरे कृष्णं स्त्रस्तवस्त्रविभूषणाः

संप्रेक्ष्य देवकीसूनुं सुन्दर्यः काममोहिताः

संप्रेक्ष्य संस्थिताः काश्चित् पपुस्तद्वदनामृतम्

भूषयाञ्चक्रिरे कृष्णं कामिन्यो लोकभूषणम्

स्वात्मानं बूषयामासुः स्वात्मगैरपि माधवम्

चुचुम्बुर्वदनाम्भोजं हरेर्मुग्धमृगेक्षणाः

प्रापयामासुर्लोकादिं मायया तस्य मोहिताः

बहूनि कृत्वा रूपाणि पूरयामास लीलया

रेमे नारायणः श्रीमान् मायया मोहयञ्जगत्

बभूवुर्विह्वला भीता गोविन्दविरहे जनाः

कृष्णेन मार्गमाणस्तं हिमवन्तं ययौ गिरिम्

आजगामोपमन्युं तं पुरीं द्वारवतीं पुनः

आजग्मुर्द्वारकां शुभ्रां भीषयन्तः सहस्त्रशः

हत्वा युद्धेन महता रक्षति स्म पुरीं शुभाम्

दृष्ट्वा कैलासशिखरे कृष्णं द्वारवतीं गतः

प्रोचुर्नारायणो नाथः कुत्रास्ते भगवान् हरिः

रमते ऽद्य महायोगीं तं दृष्ट्वाहमिहागतः

जगामाकाशगो विप्राः कैलासं गिरिमुत्तमम्

वरासनस्थं गोविन्दं देवदेवान्तिके हरिम्

महादेवगणैः सिद्धैर्योगिभिः परिवारितम्

निवेदयामास हरेः प्रवृत्तिं द्वारके पुरे

आजगाम पुरीं कृष्णः सो ऽनुज्ञातो हरेण तु

वचोभिरमृतास्वादैर्मानितो मधुसूदनः

अन्वगच्छन् महोयोगं शङ्खचक्रगदाधरम्

ययौ स तूर्णं गोविन्दो दिव्यां द्वारवतीं पुरीम्

निशेव चन्द्ररहिता विना तेन चकाशिरे

मण्डयाञ्चक्रिरे दिव्यां पुरीं द्वारवतीं शुभाम्