कूर्मपुराणम्

नदीभिरभितो जुष्टं जापकैर्ब्रह्मवादिभिः

प्रशान्तैः सत्यसंकल्पैर्निः शोकैर्निरुपद्रवैः

सेवितं तापसैर्नित्य ज्ञानिभिर्ब्रह्मचारिभिः

गङ्गा भगवती नित्यं वहत्येवाघनाशिनी

प्रणामेनाथ वचसा पूजयामास माधवः

प्रणेमुर्भक्तिसंयुक्ता योगिनां परमं गुरुम्

प्रोचुरन्योन्यमव्यक्तमादिदेवं महामुनिम्

अगच्छत्यधुना देवः पुराणपुरुषः स्वयम्

अमूर्तो मूर्तिमान् भूत्वा मुनीन् द्रष्टुमिहागतः

अनादिरक्षयो ऽनन्तो महाभूतो महेश्वरः

ययौ स तूर्णं गोविन्दः स्थानं तस्य महात्मनः

चकार देवकीसूनुर्देवर्षिपितृतर्पणम्

लिङ्गानि पूजयामास शंभोरमिततेजसः

पूजयाञ्चक्रिरे पुष्पैरक्षतैस्तत्र वासिनः

तस्थिरे निश्चलाः सर्वे शुभाङ्गं तन्निवासिनः

दृष्ट्वा समीहितान्यासन् निष्क्रामन्ति पुराहिरम्

आदाय पुष्पवर्याणि मुनीन्द्रस्याविशद् गृहम्

जटाचीरधरं शान्तं ननाम शिरसा मुनिम्

आसने चासयामास योगिनां प्रथमातिथिम्

विष्णुमव्यक्तसंस्थानं शिष्यभावेन संस्थितम्

यद् साक्षादेव विश्वात्मा मद्गेहं विष्णुरागतः

तादृशस्याथ भवतः किमागमनकारणम्

व्याजहार महायोगी वचनं प्रणिपत्य तम्

संप्राप्तो भवतः स्थानं भगवद्दर्शनोत्सुकः

मयाचिरेण कुत्राहं द्रक्ष्यामि तमुमापतिम्

भक्त्या चोग्रेण तपसा तत्कुरुष्वेह यत्नतः

ध्यायन्तो ऽत्रासते देवं जापिनस्तापसाश्च ये

क्रीडते विविधैर्भूतैर्योगिभिः परिवारितः

लेभे महेश्वराद् योगं वसिष्ठो भगवानृषिः