कूर्मपुराणम्

दुद्राव महातविष्टो भयेन मुनिपुङ्गवाः

दुर्योधनो ऽग्निसंकाशः शूलासक्तमहाकरः

अपश्यत् परमं स्थानं सरस्वत्या सुगोपितम्

ववन्दे शिरसा दृष्ट्वा साक्षाद् देवीं सरस्वतीम्

पपात दण्डवद् भूमौ त्वामहं शरणं गतः

वाग्देवतामनाद्यन्तामीश्वरीं ब्रह्मचारिणीम्

हिरण्यगर्भमहिषीं त्रिनेत्रां चन्द्रशेखराम्

पाहि मां परमेशानि भीतं शरणमागतम्

हन्तुं समागतः स्थानं यत्र देवी सरस्वती

त्रिलोकमातुस्तत्स्थानं शशाङ्कादित्यसंन्निभम्

शूलेनोरसि निर्भिद्य पातयामास तं भुवि

इदानीं निर्भयस्तूर्णं स्थाने ऽस्मिन् राक्षसो हतः

पुरीं जगाम विप्रेन्द्राः पुरन्दरपुरोपमाम्

ईजे च विविधैर्यज्ञैर्हेमैर्देवीं सरस्वतीम्

देव्या भक्तो महातेजाः शकुनिस्तस्य चात्मजः

ईजे स चाश्वमेधेन देवक्षत्रश्च तत्सुतः

पुत्रद्वयमभूत् तस्य सुत्रामा चानुरेव च

महात्मा दाननिरतो धनुर्वेदविदां वरः

शास्त्रं प्रवर्तयामास कुण्डगोलादिभिः श्रुतम्

प्रवर्तते महाशास्त्रं कुण्डादीनां हितावहम्

पुण्यश्लोको महाराजस्तेन वै तत्प्रवर्तितम्

ज्येष्ठं च भजमानाख्यं धनुर्वेदविदां वरम्

पुत्रः सर्वगुणोपेतो मम भूयादिति प्रभुः

धार्मिको रूपसंपन्नस्तत्त्वज्ञानरतः सदा

तेषां प्रधानौ विख्यातौ निमिः कृकण एव च

वृष्णेः सुमित्रो बलवाननमित्रः शिनस्तथा

प्रसेनस्तु महाभागः सत्राजिन्नाम चोत्तमः

सत्यवान् सत्यसंपन्नः सत्यकस्तत्सुतो ऽभवत्

कुणिस्तस्य सुतो धीमांस्तस्य पुत्रो युगन्धरः