कूर्मपुराणम्

आस्ते मोचयितुं लोकं तत्र देवो महेश्वरः

दृष्ट्वा विश्वेश्वरं लिङ्गङ्किल्बिषान्मोक्ष्यसे ऽखिलात्

वाराणस्यां हरं दृष्ट्वा पापान्मुक्तो ऽभवत् ततः

याजयामास तं कण्वो याचितो घृणया मुनिः

बभूव जातमात्रं तं राजानमुपतस्थिरे

कन्या जगृहिरे सर्वा जन्धर्वदयिता द्विजाः

वंशः पापहरो नृणां क्रोष्टोरपि निबोधत

तस्य पुत्रो महान् स्वातिरुशद्गुस्तत्सुतो ऽभवत्

अथ चैत्ररथिर्लोके शशबिन्दुरिति स्मृतः

पृथुकर्मा च तत्पुत्रस्तस्मात् पृथुजयो ऽभवत्

पृथुश्रवास्तस्य पुत्रस्तस्यासीत् पृथुसत्तमः

तस्याभूद् रुक्मकवचः परावृत् तस्य सत्तमाः

तस्माद् विदर्भः संजज्ञे विदर्भात् क्रथकैशिकौ

धृतिस्तस्याभवत् पुत्रः संस्तस्तस्याप्यभूत् सुतः

अभूत् तस्य सुतो धीमान् सुमन्तुस्तत्सुतो ऽनलः

तेषां प्रधानो ज्योतिष्मान् वपुष्मांस्तत्सुतो ऽभवत्

तस्य वीतरथो विप्रा रुद्रभक्तो महाबलः

वृष्णेर्निवृत्तिरुत्पन्नो दशार्हस्तस्य तु द्विजाः

जैमूतिरभवद् वीरो विकृतिः परवीरहा

दानधर्मरतो नित्यं सम्यक्शीलपरायणः

दुद्राव महातविष्टो भयेन मुनिपुङ्गवाः

दुर्योधनो ऽग्निसंकाशः शूलासक्तमहाकरः

अपश्यत् परमं स्थानं सरस्वत्या सुगोपितम्

ववन्दे शिरसा दृष्ट्वा साक्षाद् देवीं सरस्वतीम्

पपात दण्डवद् भूमौ त्वामहं शरणं गतः

वाग्देवतामनाद्यन्तामीश्वरीं ब्रह्मचारिणीम्

हिरण्यगर्भमहिषीं त्रिनेत्रां चन्द्रशेखराम्

पाहि मां परमेशानि भीतं शरणमागतम्

हन्तुं समागतः स्थानं यत्र देवी सरस्वती