कूर्मपुराणम्

उर्वशीं तां मनश्चक्रे तस्या एवेयमर्हति

चकार सुमहद् युद्धं मालामादातुमुद्यतः

जगाम तामप्सरसं कालिन्दीं द्रष्टुमादरात्

बभ्राम सकलां पृथ्वीं सप्तद्वीपसमन्विताम्

जगाम शैलप्रवरं हेमकूटमिति श्रुतम्

कामं संदधिरे घोरं भूषितं चित्रमालया

न पश्यति स्मताः सर्वागिरिशृङ्गाणिजग्मिवान्

देवलोकं महामेरुं ययौ देवपराक्रमः

भेजे शृङ्गाण्यतिक्रम्य स्वबाहुबलभावितः

दृष्टवाननवद्याङ्गीं तस्यै मालां ददौ पुनः

रेमे कृतार्थमात्मानं जानानः सुचिरं तया

किं कृतं भवता पूर्वं पुरीं गत्वा वृथा नृप

कण्वस्य दर्शनं चैव मालापहरणं तथा

शापं दास्यति ते कण्वो ममापि भवतः प्रिया

न तत्यजाथ तत्पार्श्वं तत्र संन्यस्तमानसः

सुरोमशं पिङ्गलाक्षं दर्शयामास सर्वदा

धिङ्मामिति विनिश्चित्यतपः कर्तुं समारभत्

भूय एव द्वादशकं वायुभक्षो ऽभवन्नृपः

वासमप्सरसा भूयस्तपोयोगमनुत्तमम्

कर्तुकामो हि निर्बोजं तस्याघमिदमब्रवीत्

आस्ते मोचयितुं लोकं तत्र देवो महेश्वरः

दृष्ट्वा विश्वेश्वरं लिङ्गङ्किल्बिषान्मोक्ष्यसे ऽखिलात्

वाराणस्यां हरं दृष्ट्वा पापान्मुक्तो ऽभवत् ततः

याजयामास तं कण्वो याचितो घृणया मुनिः

बभूव जातमात्रं तं राजानमुपतस्थिरे

कन्या जगृहिरे सर्वा जन्धर्वदयिता द्विजाः

वंशः पापहरो नृणां क्रोष्टोरपि निबोधत

तस्य पुत्रो महान् स्वातिरुशद्गुस्तत्सुतो ऽभवत्

अथ चैत्ररथिर्लोके शशबिन्दुरिति स्मृतः