कूर्मपुराणम्

आगमिष्यामि भूयो ऽत्र तन्मे ऽनुज्ञातुमर्हसि

नान्ययाप्सरसा तावद् रन्तव्यं भवत् पुनः

गत्वा पतिव्रतां पत्नीं दृष्ट्वा बीतो ऽभवन्नृपः

भीतं प्रसन्नया प्राह वाचा पीनपयोधरा

तद् ब्रूहि मे यथा तत्त्वं न राज्ञां कीर्तये त्विदम्

नोवाच किञ्चिन्नृपतिर्ज्ञानदृष्ट्या विवेद सा

भीते त्वयि महाराज राष्ट्रं ते नाशमेष्यति

गत्वा कण्वाश्रमं पुण्यं दृष्ट्वा तत्र महामुनिम्

जगाम हिमवत्पृष्ठं समुद्दिश्य महाबलः

भ्राजमानं श्रिया व्योम्नि भूषितं दिव्यमालया

उर्वशीं तां मनश्चक्रे तस्या एवेयमर्हति

चकार सुमहद् युद्धं मालामादातुमुद्यतः

जगाम तामप्सरसं कालिन्दीं द्रष्टुमादरात्

बभ्राम सकलां पृथ्वीं सप्तद्वीपसमन्विताम्

जगाम शैलप्रवरं हेमकूटमिति श्रुतम्

कामं संदधिरे घोरं भूषितं चित्रमालया

न पश्यति स्मताः सर्वागिरिशृङ्गाणिजग्मिवान्

देवलोकं महामेरुं ययौ देवपराक्रमः

भेजे शृङ्गाण्यतिक्रम्य स्वबाहुबलभावितः

दृष्टवाननवद्याङ्गीं तस्यै मालां ददौ पुनः

रेमे कृतार्थमात्मानं जानानः सुचिरं तया

किं कृतं भवता पूर्वं पुरीं गत्वा वृथा नृप

कण्वस्य दर्शनं चैव मालापहरणं तथा

शापं दास्यति ते कण्वो ममापि भवतः प्रिया

न तत्यजाथ तत्पार्श्वं तत्र संन्यस्तमानसः

सुरोमशं पिङ्गलाक्षं दर्शयामास सर्वदा

धिङ्मामिति विनिश्चित्यतपः कर्तुं समारभत्

भूय एव द्वादशकं वायुभक्षो ऽभवन्नृपः

वासमप्सरसा भूयस्तपोयोगमनुत्तमम्