कूर्मपुराणम्

भीषणः सर्वसत्त्वानां पुरीं तेषां समाययौ

शूलमादाय सूर्याभं नादयन् वै दिशो दश

तत्यजुर्जोवितं त्वन्ये दुद्रुवुर्भयविह्वलाः

युयुधुर्दानवं शक्तिगिरिकूटासिमुद्गरैः

वारयामास घोरात्मा कल्पान्ते भैरवो यथा

युद्धाय कृतसंरम्भा विदेहं त्वभिदुद्रुवुः

प्राजापत्यं तथा कृष्णो वायव्यं धृष्ण एव च

भञ्जयामास शूलेन तान्यस्त्राणि स दानवः

स्पृष्ट्वा मन्त्रेण तरसा चिक्षेप न ननाद च

न दानवं चालयितुं शशाकान्तकसंनिभम्

जयध्वजस्तु मतिमान् सस्मार जगतः पतिम्

त्रातारं पुरुषं पूर्वं श्रीपतिं पीतवाससम्

आदेशाद् वासुदेवस्य भक्तानुग्रहकारणात्

प्राहिणोद् वै विदेहाय दानवेभ्यो यथा हरिः

पृथिव्यां पातयामास शिरो ऽद्रिशिखराकृति

समाययुः पुरीं रम्यां भ्रातरं चाप्यपूजयन्

कार्तवीर्यसुतं द्रष्टुं विश्वामित्रो महामुनिः

समावेश्यासने रम्ये पूजयामास भावतः

निपातितो मया संख्ये विदेहो दानवेश्वरः

प्रपन्नः शरणं तेन प्रसादो मे कृतः शुभः

कथं केन विधानेन संपूज्यो हरिरीश्वरः

सर्वमेतन्ममाचक्ष्व परं कौतूहलं हि मे

स विष्णुः सर्वभूतात्मा तमाश्रित्य विमुच्यते

अकामहतभावेन समाराध्यो न चान्यथा

शूराद्यैः पूजितो विप्रा जगामाथ स्वमालयम्

यज्ञेन यज्ञगम्यं तं निष्कामा रुद्रमव्ययम्

गौतमो ऽत्रिरगस्त्यश्च सर्वे रुद्रपरायणाः

याजयामास भूतादिमादिदेवं जनार्दनम्

आविरासीत् स भगवान् तदद्भुतमिवाभवत्