कूर्मपुराणम्

प्रोचुः संहारकृद् रुद्रः पूजनीयो मुमुक्षुभिः

तमोगुणं समाश्रित्य कल्पान्ते संहरेत् प्रभुः

संहरेद् विद्यया सर्वं संसारं शूलभृत् तया

सत्त्वेन मुच्यते जन्तुः सत्त्वात्मा भगवान् हरिः

मोचयेत् सत्त्वसंयुक्तः पूजयेशं ततो हरम्

स्वधर्मो मुक्तये पन्था नान्यो मुनिभिरष्यते

आराधनं परो धर्मो पुरारेरमितौजसः

यदर्जुनो ऽस्मज्जनकः स्वधर्मं कृतवानिति

प्रमाणमृषयो ह्यत्र ब्रूयुस्ते यत् तथैव तत्

गत्वा सर्वे सुसंरब्धाः सप्तर्षोणां तदाश्रमम्

या यस्याभिमता पुंसः सा हि तस्यैव देवता

विशेषात् सर्वदा नायं नियमो ह्यन्यथा नृपाः

विप्राणामग्निरादित्यो ब्रह्मा चैव पिनाकधृक्

गन्धर्वाणां तथा सोमो यक्षाणामपि कथ्यते

रक्षसां शङ्करो रुद्रः किंनराणां च पार्वती

मनूनां स्यादुमा देवी तथा विष्णुः सभास्करः

वैखानसानामर्कः स्याद् यतीनां च महेश्वरः

सर्वेषां भगवान् ब्रह्मा देवदेवः प्रजापतिः

तस्माज्जयध्वजो नूनं विष्ण्वाराधनमर्हति

पालयाञ्चक्रिरे पृथ्वीं जित्वा सर्वरिपून् रणे

भीषणः सर्वसत्त्वानां पुरीं तेषां समाययौ

शूलमादाय सूर्याभं नादयन् वै दिशो दश

तत्यजुर्जोवितं त्वन्ये दुद्रुवुर्भयविह्वलाः

युयुधुर्दानवं शक्तिगिरिकूटासिमुद्गरैः

वारयामास घोरात्मा कल्पान्ते भैरवो यथा

युद्धाय कृतसंरम्भा विदेहं त्वभिदुद्रुवुः

प्राजापत्यं तथा कृष्णो वायव्यं धृष्ण एव च

भञ्जयामास शूलेन तान्यस्त्राणि स दानवः

स्पृष्ट्वा मन्त्रेण तरसा चिक्षेप न ननाद च