कूर्मपुराणम्

बभार शिरसा गङ्गां सोमान्ते सोमभूषणः

नाभागस्तस्य दायादः सिन्धुद्वीपस्ततो ऽभवत्

सौदासस्तस्य तनयः ख्यातः कल्माषपादकः

अश्मकं जनयामसा तमिक्ष्वाकुकुलध्वजम्

स हि रामभयाद् राजा वनं प्राप सुदुः खितः

तस्माद् बिलिबिलिः श्रीमान्वृद्धशर्माचतत्सुतः

दीर्घबाहुः सुतस्तस्य रघुस्तस्मादजायत

रामो दाशरथिर्वोरो धर्मज्ञो लोकविश्रुतः

जज्ञे रावणनाशार्थं विष्णुरंशेन विश्वकृत्

सीता त्रिलोकविख्याता शीलौदार्यगुणान्विता

प्रायच्छज्जानकीं सीतां राममेवाश्रिता पतिम्

प्रददौ शत्रुनाशार्थं जनकायाद्भुतं धनुः

अघोषयदमित्रघ्नो लोके ऽस्मिन् द्विजपुङ्गवाः

देवो वा दानवो वापि स सीतां लब्धुमर्हति

भञ्जयामास चादाय गत्वासौ लीलयैव हि

रामः परमधर्मात्मा सेनामिव च षण्मुखः

रामं ज्येष्ठं सुतं वीरं राजानं कर्तुमारभत्

निवारयामास पतिं प्राह संभ्रान्तमानसा

पूर्वमेव वरो यस्माद् दत्तो मे भवता यतः

बाढमित्यब्रवीद् वाक्यं तथा रामो ऽपि धर्मवित्

ययौ वनं सपत्नीकः कृत्वा समयमात्मवान्

उवास तत्र मतिमान् लक्ष्मणेन सह प्रभुः

परिव्राजकवेषेण सीतां हृत्वा ययौ पुरीम्

दुः खशोकाभिसंतप्तौ बभूवतुररिन्दमौ

वानराणामभूत् सख्यं रामस्याक्लिष्टकर्मणः

वायुपुत्रौ महातेजा रामस्यासीत् प्रियः सदा

आनयिष्यामि तां सीतामित्युक्त्वा विचचार ह

जगाम रावणपुरीं लङ्कां सागरसंस्थिताम्

अपश्यदमलां सीतां राक्षसीभिः समावृताम्