कूर्मपुराणम्

शूलेनोरसि तं दैत्यमाजघान वृषध्वजः

नन्दिषेणादयो दैत्यैरन्धकैरभिनिर्जिताः

विनायको मेघवाहः सोमनन्दी च वैद्युतः

युयुधुः शूलशक्त्यृष्टिगिरिकूटपरश्वधैः

दैत्येन्द्रेणातिबलिना क्षिप्तास्ते शतयोजनम्

कालसूर्यप्रतीकाशा भैरवं त्वभिदुद्रुवुः

युयोध भैरवो रुद्रः शूलमादाय भीषणम्

जगाम शरणं देवं वासुदेवमजं विभुम्

देवीपार्श्वस्थितो देवो विनाशायामरद्विषाम्

नीतं केशवमाहात्म्याल्लीलयैव रणाजिरे

पराङ्मुखोरणात् तस्मात् पलायत महाजवः

हिताय लोके भक्तानामाजगामाथ मन्दरम्

समागम्योपतस्थुस्तं भानुमन्तमिव द्विजाः

ददर्श नन्दिनं देवं भैरवं केशवं शिवः

आघ्राय मूर्धनीशानः केशवं परिषस्वजे

ननाम शिरसा तस्य पादयोरीश्वरस्य सा

भैरवो विष्णुमाहात्म्यं प्रणतः पार्श्वगो ऽवदत्

समास्ते भगवानीशो देव्या सह वरासने

आजग्मुर्मन्दरं द्रुष्टं देवदेवं त्रिलोचनम्

समागतं दैत्यसैन्यमीश्दर्शनवाञ्छया

प्रणेमुरादराद् देव्यो गायन्ति स्मातिलालसाः

देवासनगतं देवं नारायणमनामयम्

प्रणम्य देवमीशानं पृष्टवत्यो वराङ्गनाः

को ऽन्वयं भ्ति वपुषा पङ्कजायतलोचनः

व्याजहार महायोगी भूताधिपतिरव्ययः

विभज्य संस्थितो देवः स्वात्मानं बहुधेश्वरः

एको ऽयं वेद विश्वात्मा भवानी विष्णुरेव च

मामेव केशवं देवमाहुर्देवीमथाम्बिकाम्

कर्ता कारयिता विष्णुर्भुक्तिमुक्तिफलप्रदः