कूर्मपुराणम्

संजातं तस्य विज्ञानं शरण्यं शरणं ययौ

नारायणे महायोगमवाप पुरुषोत्तमे

अवाप तन्महद् राज्यमन्धको ऽसुरपुङ्गवः

मन्दरस्थामुमां देवीं चकमे पर्वतात्मजाम्

ईश्वराराधनार्थाय तपश्चेरुः सहस्त्रशः

अनावृष्टिरतीवोग्रा ह्यासीद् भूतविनाशिनी

अयाचन्त क्षुधाविष्टा आहारं प्राणधारणम्

सर्वे बुबुजिरे विप्रा निर्विशङ्केन चेतसा

बभूव वृष्टिर्महती यथापूर्वमभूज्जगत्

महर्षि गौतमं प्रोचुर्गच्छाम इति वेगतः

उषित्वा मद्गृहे ऽवश्यं गच्छध्वमिति पण्डिताः

समीपं प्रापयामासुगौतमस्य महात्मनः

गोष्ठे तां बन्धयामास स्पृष्टमात्रा ममार सा

न पश्यति स्म सहसा तादृशं मुनयो ऽब्रुवन्

तावत् ते ऽन्नं न भोक्तव्यं गच्छामो वयमेव हि

जग्मुः पापवशं नीतास्तपश्चर्तुं यथा पुरा

केनापि हेतुना ज्ञात्वा शशापातीवकोपनः

बभूवुस्ते तथा शापाज्जायमानाः पुनः पुनः

अस्तुवन् लौकिकैः स्तोत्रैरुच्छिष्टा इव सर्वगौ

कामवृत्त्या महायोगौ पापान्नस्त्रातुमर्हथः

किमेतेषां भवेत् कार्यं प्राह पुण्यैषिणामिति

गोपतिं प्राह विप्रेन्द्रानालोक्य प्रणतान् हरिः

संगच्छते महादेव धर्मो वेदाद् विनिर्बभौ

अस्माभिः सर्व एवेमे गन्तारो नरकानपि

विमोहनाय शास्त्राणि करिष्यामो वृषध्वज

चकार मोहशास्त्राणि केशवो ऽपि शिवेरितः

पञ्चरात्रं पाशुपतं तथान्यानि सहस्त्रशः

पतन्तो निरये घोरे बहून् कल्पान् पुनः पुनः

वर्तध्वं मत्प्रसादेन नान्यथा निष्कृतिर्हि वः