कूर्मपुराणम्

दंष्ट्रयोद्धारयामास कल्पादौ धरणीमिमाम्

स्वामेव प्रकृतिं दिव्यां ययौ विष्णुः परं पदम्

अपालयत् स्वकंराज्यं भावं त्यक्त्वा तदाऽसुरम्

निः सपत्नं तदा राज्यं तस्यासीद् विष्णुवैभवात्

तापसं नार्चयामास देवानां चैव मायया

शशापासुरराजानं क्रोधसंरक्तलोचनः

सा भक्तिर्वैष्णवी दिव्या विनाशं ते गमिष्यति

मुमोह राज्यसंसक्तः सो ऽपि शापबलात् ततः

पितुर्वधमनुस्मृत्य क्रोधं चक्रे हरिं प्रति

नारायणस्य देवस्य प्रह्रादस्यामरद्विषः

संजातं तस्य विज्ञानं शरण्यं शरणं ययौ

नारायणे महायोगमवाप पुरुषोत्तमे

अवाप तन्महद् राज्यमन्धको ऽसुरपुङ्गवः

मन्दरस्थामुमां देवीं चकमे पर्वतात्मजाम्

ईश्वराराधनार्थाय तपश्चेरुः सहस्त्रशः

अनावृष्टिरतीवोग्रा ह्यासीद् भूतविनाशिनी

अयाचन्त क्षुधाविष्टा आहारं प्राणधारणम्

सर्वे बुबुजिरे विप्रा निर्विशङ्केन चेतसा

बभूव वृष्टिर्महती यथापूर्वमभूज्जगत्

महर्षि गौतमं प्रोचुर्गच्छाम इति वेगतः

उषित्वा मद्गृहे ऽवश्यं गच्छध्वमिति पण्डिताः

समीपं प्रापयामासुगौतमस्य महात्मनः

गोष्ठे तां बन्धयामास स्पृष्टमात्रा ममार सा

न पश्यति स्म सहसा तादृशं मुनयो ऽब्रुवन्

तावत् ते ऽन्नं न भोक्तव्यं गच्छामो वयमेव हि

जग्मुः पापवशं नीतास्तपश्चर्तुं यथा पुरा

केनापि हेतुना ज्ञात्वा शशापातीवकोपनः

बभूवुस्ते तथा शापाज्जायमानाः पुनः पुनः

अस्तुवन् लौकिकैः स्तोत्रैरुच्छिष्टा इव सर्वगौ