कूर्मपुराणम्

मेने सर्वात्मकं देवं वासुदेवं सनातनम्

ननाम शिरसा देवं योगिनां हृदयेशयम्

निवार्य पितरं भ्रातृन् हिरण्याक्षं तदाब्रवीत्

पुराणपुरुषो देवो महायोगी जगन्मयः

प्रधानपुरुषस्तत्त्वं मूलप्रकृतिरव्ययः

गच्छध्वमेनं शरणं विष्णुमव्यक्तमव्ययम्

प्रोवाच पुत्रमत्यर्थं मोहितो विष्णुमायया

समागतो ऽस्मद्भवनमिदानीं कालचोदितः

मा निन्दस्वैनमीशानं भूतानामेकमव्ययम्

कालेन हन्यते विष्णुः कालात्मा कालरूपधृक्

निवारितो ऽपि पुत्रेण युयोध हरिमव्ययम्

नखैर्विदारयामास प्रह्रादस्यैव पश्यतः

विसृज्य पुत्रं प्रह्रादं दुद्रुवे भयविह्वलः

नृसिंहदेहसंभूतैः सिंहैर्नोता यमालयम्

स्वमेव परमं रूपं ययौ नारायणाह्वयम्

अभिषेकेण युक्तेन हिरण्याक्षमयोजयत्

लब्ध्वान्धकं महापुत्रं तपसाराध्य शङ्करम्

नीत्वा रसातलं चक्रे वन्दीमिन्दीवरप्रभाम्

गत्वा विज्ञापयामासुर्विष्णवे हरिमन्दिरम्

सर्वेदेवमयं शुभ्रं वाराहं वपुरादधे

दंष्ट्रयोद्धारयामास कल्पादौ धरणीमिमाम्

स्वामेव प्रकृतिं दिव्यां ययौ विष्णुः परं पदम्

अपालयत् स्वकंराज्यं भावं त्यक्त्वा तदाऽसुरम्

निः सपत्नं तदा राज्यं तस्यासीद् विष्णुवैभवात्

तापसं नार्चयामास देवानां चैव मायया

शशापासुरराजानं क्रोधसंरक्तलोचनः

सा भक्तिर्वैष्णवी दिव्या विनाशं ते गमिष्यति

मुमोह राज्यसंसक्तः सो ऽपि शापबलात् ततः

पितुर्वधमनुस्मृत्य क्रोधं चक्रे हरिं प्रति