कूर्मपुराणम्

वैवस्वते ऽन्तरे प्रोक्ता आदित्याश्चादितेः सुताः

हिरण्यकशिपुं ज्येष्ठं हिरण्याक्षं तथापरम्

दृष्ट्वालेभेवरान् दिव्यान् स्तुत्वासौ विविधैः स्तवै

बाधितास्ताडिता जग्मुर्देवदेवं पितामहम्

कूटस्थं जगतामेकं पुराणं पुरुषोत्तमम्

सर्वदेवहितार्थाय जगाम कमलासनः

क्षीरोदस्योत्तरं कूलं यत्रास्ते हरिरीश्वरः

ववन्दे चरणौ मूर्ध्ना कृताञ्जलिरभाषत

व्यापी सर्वामरवपुर्महायोगी सनातनः

वैराग्यैश्वर्यनिरतो रागातीतो निरञ्जनः

त्रातुमर्हस्यनन्तेश त्राता हि परमेश्वरः

प्रोवाचोन्निद्रपद्माक्षः पीतवासासुरद्विषः

इमं देशमनुप्राप्ताः किं वा कार्यं करोमि वः

बाधते भगवन् दैत्यो देवान् सर्वान् सहर्षिभिः

हन्तुमर्हसि सर्वेषां त्वं त्रातासि जगन्मय

वधाय दैत्यमुख्यस्य सो ऽसृजत् पुरुषं स्वयम्

शङ्खचक्रगदापाणिं तं प्राह गरुडध्वजः

इमं देशं समागन्तुं क्षिप्रमर्हसि पौरुषात्

महापुरुषमव्यक्तं ययौ दैत्यमहापुरम्

आरुह्य गरुडं देवो महामेरुरिवापरः

समाचचक्षिरे नादं तदा दैत्यपतेर्भयात्

विमुञ्चन् भैरवं नादं तं जानीमो ऽमरार्दन

संनद्धैः सायुधैः पुत्रैः प्रह्रादाद्यैस्तदा ययौ

पुरुषं पर्वताकारं नारायणमिवापरम्

अयं स देवो देवानां गोप्ता नारायणो रिपुः

तानि चाशेषतो देवो नाशयामास लीलया

प्रह्रादश्चाप्यनुह्रादः संह्रादो ह्राद एव च

संह्रादश्चापि कौमारमाग्नेयं ह्राद एव च

न शेकुर्बाधितुं विष्णुं वासुदेवं यथा तथा