कूर्मपुराणम्

विव्याध निशेतैर्बाणैः स्तम्भयित्वा सुदर्शनम्

जघान पक्षैः सहसा ननादाम्बुनिधिर्यथा

वैनतेयादभ्यधिकान् गरुडं ते प्रदुद्रुवुः

विसृज्य माधवं वेगात् तदद्भुतमिवाभवत्

आगत्य वारयामास वीरभद्रं च केशवम्

संस्तूय भगवानीशः साम्बस्तत्रागमत् स्वयम्

तुष्टाव भगवान् ब्रह्मा दक्षः सर्वे दिवौकसः

स्तोत्रैर्नानाविधैर्दक्षः प्रणम्य च कृताञ्जलिः

प्रसन्नमानसा रुद्रं वचः प्राह घृणानिधिः

अनुग्राह्यो भगवता दक्षश्चापि दिवौकसः

उवाच प्रणतान् देवान् प्राचेतसमथो हरः

संपूज्यः सर्वयज्ञेषु न निन्द्यो ऽहं विशेषतः

त्यक्त्वा लोकैषणामेतां मद्भक्तो भव यत्नतः

तावत् तिष्ठ ममादेशात् स्वाधिकारेषु निर्वृतः

अदर्शनमनुप्राप्तो दक्षस्यामिततेजसः

व्याजहार स्वयं दक्षमशेषजगतो हितम्

यदाचष्ट स्वयं देवः पालयैतदतन्द्रितः

पश्यन्त्येनं ब्रह्मभूता विद्वांसो वेदवादिनः

स्तूयते वैदिकैर्मन्त्रैर्देवदेवो महेश्वरः

चेतसा भावयुक्तेन स याति परमं पदम्

कर्मणा मनसा वाचा समाराधय यत्नतः

भवन्ति सर्वदोषाय निन्दकस्य क्रिया यतः

स देवदेवो भगवान् महादेवो न संशयः

मोहादवेदनिष्ठत्वात् ते यान्ति नरकं नराः

एकीभावेन पश्यन्ति मुक्तिभाजो भवन्ति ते

इति मत्वा यजेद् देवं स याति परमां गतिम्

इत्थं जगत् सर्वमिदं रुद्रनारायणोद्भवम्

समाश्रयेन्महादेवं शरण्यं ब्रह्मवादिनाम्

जगाम शरणं देवं गोपतिं कृत्तिवाससम्