कूर्मपुराणम्

रोमजा इति विख्यातास्तस्य साहाय्यकारिणः

कालाग्निरुद्रसंकाशा नादयन्तो दिशो दश

समावृत्य गणश्रेष्ठं ययुर्दक्षमखं प्रति

ददृशुर्यज्ञदेशं तं दक्षस्यामिततेजसः

वीणावेणुनिनादाढ्यं वेदवादाभिनादितम्

उवाच भद्रया रुद्रैर्वोरभद्रः स्मयन्निव

भागाभिलप्सया प्राप्ता भागान् यच्छध्वमीप्सितान्

तं ब्रूताज्ञापयति यो वेत्स्यामो हि वयं ततः

देवा ऊचुर्यज्ञभागे न च मन्त्रा इति प्रभुम्

ये नाध्वरस्य राजानं पूजयध्वं महेश्वरम्

पूज्यते सर्वयज्ञेषु सर्वाभ्युदसिद्धिदः

न मेनिरे ययुर्मन्त्रा देवान् मुक्त्वा स्वमालयम्

स्पृशन् कराभ्यां ब्रह्मर्षि दधीचं प्राह देवताः

यस्मात् प्रसह्य तस्माद् वो नाशयाम्यद्य गर्वितम्

गणेश्वराश्च संक्रुद्धा यूपानुत्पाट्य चिक्षिपुः

गृहीत्वा भीषणाः सर्वे गङ्गास्त्रोतसि चिक्षिपुः

व्यष्टम्भयददीनात्मा तथान्येषां दिवौकसाम्

निहत्य मुष्टिना दन्तान् पूष्णश्चैवमपातयत्

धर्षयामास बलवान् स्मयमानो गणेश्वरः

जघान मूर्ध्नि पादेन मुनीनपि मुनीश्वराः

विव्याध निशेतैर्बाणैः स्तम्भयित्वा सुदर्शनम्

जघान पक्षैः सहसा ननादाम्बुनिधिर्यथा

वैनतेयादभ्यधिकान् गरुडं ते प्रदुद्रुवुः

विसृज्य माधवं वेगात् तदद्भुतमिवाभवत्

आगत्य वारयामास वीरभद्रं च केशवम्

संस्तूय भगवानीशः साम्बस्तत्रागमत् स्वयम्

तुष्टाव भगवान् ब्रह्मा दक्षः सर्वे दिवौकसः

स्तोत्रैर्नानाविधैर्दक्षः प्रणम्य च कृताञ्जलिः

प्रसन्नमानसा रुद्रं वचः प्राह घृणानिधिः