कूर्मपुराणम्

पतिं पशुपतिं देवं ज्ञात्वैतत् प्राह सर्वदृक्

विनिन्द्य भवतो भावमात्मानं चापि शङ्कर

विनाशयाशु तं यज्ञं वरमेकं वृणोम्यहम्

ससर्ज सहसा रुद्रं दक्षयज्ञजिघांसया

सहस्त्रपाणिं दुर्धर्षं युगान्तानलसन्निभम्

दण्डहस्तं महानादं शार्ङ्गिणं भूतिभूषणम्

स जातमात्रो देवेशमुपतस्थे कृताञ्जलिः

विनिन्द्य मां स यजते गङ्गाद्वारे गणेश्वर

वीरभद्रेण दक्षस्य विनाशमगमत् क्रतुः

तया च सार्धं वृषभं समारुह्य ययौ गणः

रोमजा इति विख्यातास्तस्य साहाय्यकारिणः

कालाग्निरुद्रसंकाशा नादयन्तो दिशो दश

समावृत्य गणश्रेष्ठं ययुर्दक्षमखं प्रति

ददृशुर्यज्ञदेशं तं दक्षस्यामिततेजसः

वीणावेणुनिनादाढ्यं वेदवादाभिनादितम्

उवाच भद्रया रुद्रैर्वोरभद्रः स्मयन्निव

भागाभिलप्सया प्राप्ता भागान् यच्छध्वमीप्सितान्

तं ब्रूताज्ञापयति यो वेत्स्यामो हि वयं ततः

देवा ऊचुर्यज्ञभागे न च मन्त्रा इति प्रभुम्

ये नाध्वरस्य राजानं पूजयध्वं महेश्वरम्

पूज्यते सर्वयज्ञेषु सर्वाभ्युदसिद्धिदः

न मेनिरे ययुर्मन्त्रा देवान् मुक्त्वा स्वमालयम्

स्पृशन् कराभ्यां ब्रह्मर्षि दधीचं प्राह देवताः

यस्मात् प्रसह्य तस्माद् वो नाशयाम्यद्य गर्वितम्

गणेश्वराश्च संक्रुद्धा यूपानुत्पाट्य चिक्षिपुः

गृहीत्वा भीषणाः सर्वे गङ्गास्त्रोतसि चिक्षिपुः

व्यष्टम्भयददीनात्मा तथान्येषां दिवौकसाम्

निहत्य मुष्टिना दन्तान् पूष्णश्चैवमपातयत्

धर्षयामास बलवान् स्मयमानो गणेश्वरः