तदा देवी पार्वती स्वपितरं समालोक्य स्नेहपूर्णया वाचा सस्मितमुवाच—"त्वं मां रुद्राय स्वयंबरमण्डपे दास्यसि। पितरः त्वां पूजयन्ति, शङ्करः च तुष्टः अस्ति। त्वं ईशानं सर्वाश्रयं देवमर्चयित्वा तस्मिन्शरणं गच्छ।" एवं देवीवचनं श्रुत्वा, स पिताऽपि भगवत्यै शीर्ष्णा नमित्वा, अञ्जलिं कृत्वा पुनरुवाच—"आत्मज्ञानं योगं च तदुपायं च मे कथय।" तदा सा जगन्माताऽपि सुस्पष्टं यथावद् भगवत्प्राप्त्युपायं प्रकटयामास। ततः स पिताऽपि योगनिष्ठः अभवत्, जगन्मातुः परं ज्ञानं लब्ध्वा। ब्रह्मणः आज्ञया, देवानां सन्निधौ, सा पुण्यवती देवी, शिवस्य साक्षात्सन्निधौ, भक्त्या शुद्धा तद्वैभवयुक्ता स्थित्वा, लोकान् ब्रह्मणः अतिक्रम्य, देवीमन्दिरं प्राप्नोति। यो देवीमध्ये मनः निवेशयति, स सर्वपापैः विमुक्तः भवति। या सा पराशक्तिः सूर्यमण्डले निवसन्ती प्रतीयते, तां पूजयन् सन्मानं लभते। या परा देवी, या महेश्वर्याः परं पदं, तस्य स्मरणं कृत्वा, अन्ते स्मृतिमाप्नोति सः परमं ब्रह्म प्राप्नोति। पूर्वसंस्कारमहिम्ना ब्रह्मज्ञानं लभते, शान्तः सर्वगतः शिवयोगं प्राप्नोति। पूतनादिदोषैः, ग्रहदोषैश्च विमुक्तः भवति। यः श्रियमिच्छन्, स महादेवीं पार्वतीं विधिवत् पूजयित्वा, महादेवस्य प्रसादेन महद् ऐश्वर्यं प्राप्नोति। सर्वपापनाशनाय भगवत्याः सहस्रनामानि श्राव्याणि। अधुना भृग्वादिभ्यः प्रजासृष्टिं शृणु। धाता च विधाता च, मेरौ जामातरौ, तयोः भार्ये द्वे, ताभ्यां द्वौ पुत्रौ जातौ। तत्रापि वेदशिरा नाम पुत्रः तेजस्वी जातः। तस्याः चत्वारः कन्याः सर्वलक्षणसम्पन्नाः। पौर्णमासस्य विरजा च पर्व च द्वौ पुत्रौ। कर्दमः, वरीयान्, सहेष्णुश्च, ऋषिप्रवराः, तेषां नामानि। तथा अनसूया अप्यत्रये निष्पापान् पुत्रान् जनयामास। स्मृतिः अङ्गिरसः कन्या, शुभलक्षणयुक्ताः कन्याः अपि प्रसूता। प्रीत्यां पुण्यया पुलस्त्यः भगवान् दत्तात्रिम् अपत्यं प्राप्तवान्। सन्नति नाम कन्या, वेदबाहु नाम पुत्रश्च जातः। सर्वे ते ऊर्ध्वरेतसः बालखिल्याः इति प्रसिद्धाः। पुण्डरीकाक्षा नाम कन्या सर्वतेजसा युक्ता। सप्त बलवन्तः पुत्राः—सुतपा, शुक्र इत्यादयः। तस्मात् स्वाहा त्रयः पुत्रान् प्राप्तवती—निर्मथ्य, पवमान, वैद्युत इति पावकस्य पुत्राः। तेषां सन्ततिषु चत्वारिंशद् अन्ये अपि, तस्मात् एकोनपञ्चाशत् अग्नयः स्मृताः। सर्वे रुद्रांशाः, त्रिपुण्ड्रिललाटाः—एवं प्रसिद्धाः। अग्निष्वात्ताः च बर्हिषदः च द्वैविध्येन ते विभक्ताः इति।