कूर्मपुराणम्

श्रद्धया नित्ययुक्ताः योगैश्वर्ये प्रतिष्ठिताः सदा मां पूजयन्ति। ते विनयवन्तः, प्राज्ञाः, दृढव्रताः तपस्विनः सन्तः, त्यागिनः, गार्हस्थ्यधर्मिणः, वानप्रस्थाः, ब्रह्मचारिणश्च, मम भजनाय प्रवृत्ताः। अहं तेषां ज्ञानदीपेन सर्वं तमः शीघ्रं नाशयामि। ते संसारमध्ये नित्यानन्दमयाः सन्तः पुनः पुनर्जन्म न प्राप्नुवन्ति। सर्वत्र मां मैनया सहितं पूजयन्तु। अतः कालस्य सर्वस्य च कारणभूते मम अखिलरूपे शरणं व्रज। तत्र स्थिरः भव, तस्मिन्नेव भक्तः सन् पूजार्थं प्रवृत्तः भव। तत्परं, अनन्तं, अमृतं, सर्वोपाधिविवर्जितं च। ये ज्ञानमेव पश्यन्ति, ते केवलं मय्येव प्रविशन्ति। येषां ज्ञानाग्निना मलानि विनाशितानि, ते पुनरावृत्तिं न यान्ति। राजन्, अन्यथा न लभ्यते; अतः मय्येव शरणं व्रज। मां पूजयित्वा, हे नृप, तत्स्थानं प्राप्स्यसि। अन्यथा न ज्ञायते, तस्मात् मय्येव शरणं व्रज। यत्नेन पूजयित्वा, बन्धनं त्यक्ष्यसि। भक्त्या पूजयित्वा, तत्स्थानं गमिष्यसि। अनादिः अनन्तः परमः महेश्वरः अजः शिवः च। स नित्यसुखरूपः, निराकृतिः, निर्गुणः, तमोऽतितः च। स एव स्वानुभवः, अगम्यः, परमव्योमनि प्रतिष्ठितः। संसारस्य भीषणसागरे प्राणीः पुनः पुनर्जायन्ते। तस्मात् जन्मबन्धननिवृत्त्यर्थं ब्रह्मैव अन्वेष्टव्यम्। अधर्मासक्तिं परित्यज्य, वैराग्ये प्रतिष्ठितः सन्, आत्मना आत्मानं विविच्य ब्रह्मपदाय योग्यः भवति। स परां दिव्यां भक्तिं लभते, या निश्चला, अविभक्ता च। स सर्वसंसारात् मुक्तः सन् ब्रह्मस्वरूपे तिष्ठति। अनन्तस्य अक्षयस्य च एकं आधारं महेश्वरं स्वात्मन्येव स्थितम्। सर्वसंसारमोचनार्थं नित्यं प्रभौ शरणं व्रज। एतानि सर्वाणि विचिन्त्य, यथायोग्यं कर्तुमर्हसि। दक्षं पितरं, यः महेश्वरं निन्दितवान्, परित्यज। मैनायाः देहसम्भूतः अहं त्वां एव पितरं स्वीकृतवान्। त्वं मां रुद्राय स्वयंवरे दास्यसि। पितः, सर्वे त्वां पूजयन्ति, शङ्करः च तुष्टः। ईशानं सर्वाश्रयं देवं पूज्य तस्मिन् शरणं व्रज। ततः स पितुः शिरसा देवीं प्रणम्य अञ्जलिं कृत्वा पुनः उवाच— आत्मज्ञानं योगं च साधनं च मे कथय। सा देवी तं भगवतः प्राप्त्युपायं सम्यग् विस्तरेण न्यवेदयत्। पुनः स योगनिष्ठः अभवत्, जगन्मातुः परमज्ञानयुक्तः। ब्रह्मणः आज्ञया, देवानां साक्षात्सन्निधौ, सा पुण्यवती— शिवस्य साक्षात्सन्निधौ, भक्त्या, शुद्धा, तदवस्थायुक्ता च— ब्रह्मलोकादपि अतिक्रम्य देवीसदनं प्राप्नोति।