पूर्वं स्वायम्भुवः मनुः ऋषिभ्यः धर्मशास्त्रस्य आचारान् उद्घोषितवान्। तैः एव धर्मस्य संस्थापनाय धर्मशास्त्राणि रचितानि। ब्रह्मणः आज्ञया त एव सर्वेषु युगेषु एतान् धर्मान् धारयन्ति। ब्रह्मणः आदेशेन, हे राजन्, धर्मः तेषु प्रतिष्ठाप्यते। सर्वेषु युगेषु धर्मशास्त्रवित् एव सर्वेषां कार्याणां कर्ता भवति। ज्योतिःशास्त्रं, तर्कशास्त्रं, मीमांसाशास्त्रं च एतेषां सह चार्वेदाः उक्ताः—अन्यत्र धर्मः न दृश्यते। मम आज्ञया त एव एतान् धर्मान् सृष्टेः अन्तपर्यन्तं स्थापयन्ति। अन्यस्य कालस्य अन्ते, ये आत्मानं सम्पूर्णीकृतवन्तः, ते परं पदं प्रविशन्ति। ज्ञानं धर्मेण संयुक्तं परं ब्रह्म प्रकाशयति। नित्यं श्रद्धया युक्ताः, योगैश्वर्ये प्रतिष्ठिताः, मां पूजयन्ति। ते विनयान्विताः, प्राज्ञाः, दृढव्रताः तपस्विनः सन्ति। तत्र संन्यासिनः, गार्हस्थ्याश्च, वानप्रस्थाश्च, ब्रह्मचारिणश्च। अहं ज्ञानदीपेन सर्वं तमः शीघ्रं नाशयामि। ते लोके नित्यसुखिनः, पुनः पुनः न जायन्ते। सर्वत्र मम सह मेनया पूजनं कुर्युः। अतः कालस्य सर्वस्य च कारणरूपं मम रूपं शरणं गच्छ। तस्मिन्नेव स्थिरः भव, तस्मिन्भक्तिमान् भव, तस्मिन् पूजार्थे चेष्टमानः भव। एतद् परं अनन्तं अमृतं निर्गुणं च। ये ज्ञानं एव पश्यन्ति, ते केवलं मामेव प्रविशन्ति। येषां ज्ञानस्य प्रभावेन मलानि विनष्टानि, ते पुनरावृत्तिं न यान्ति। अन्यथा न लभ्यते, तस्मात् मामेव शरणं गच्छ। मम पूजनं कृत्वा, हे राजन्, ततः तं पदं प्राप्स्यसि। अन्यथा न ज्ञायते, तस्मात् मामेव शरणं गच्छ। प्रयत्नेन पूजयित्वा, बन्धनं त्यक्ष्यसि। भक्त्या पूजयित्वा, तत् पदं प्राप्स्यसि। सः अनादिः अनन्तः परमः महेश्वरः अजः शिवः च। नित्यसुखस्वरूपः, निर्गुणः, निराकारः, तमोऽतीतः। सः आत्मनि अनुभूयते, अज्ञेयः, परमाकाशे प्रतिष्ठितः। संसारसागरस्य भीषणे जन्तवः पुनः पुनः जायन्ते। तस्मात् तद् ब्रह्म एव जन्मबन्धननिवृत्तये अन्वेष्टव्यम्। अधर्मासक्ति त्यक्त्वा, वैराग्ये प्रतिष्ठितः सन्, आत्मना आत्मानं विविच्य ब्रह्मपात्रत्वं प्राप्नोति। सः परमां दिव्यां भक्तिं अव्यभिचारिणीं लभते। सर्वसंसारात् विमुक्तः, ब्रह्मस्वरूपे स्थितः भवति। अनन्तस्य अक्षयस्य एकं आधारं महेश्वरं स्वात्मन्येव स्थितम्। सर्वसंसारमुक्तये सदा ईशं शरणं गन्तव्यम्। सर्वमिदं विचिन्त्य, यथा उचितं तथा आचर। त्वं तव पितरं दक्षं परित्यज, यः महेश्वरं निन्दितवान्। मेनायाः तनौ जातः, त्वां एव पितरं मम स्वीकरोमि।