स तदा पृष्टवान्—किमिदं कार्यं, किं कारणम्, को वा त्वं, किमस्य ते कर्म? स चोवाच—शाश्वतमानन्दस्वरूपं स्वयंज्योतिः, अव्ययं, तमोऽतीतम् अस्ति। कार्यं जगदिदं चाव्यक्तं, कारणं तु शुद्धमव्ययं प्रोक्तम्। मम कर्म सृष्टिस्थितिसंहाररूपम् इह कथ्यते। तस्मात् त्वं यथावद् अक्रियायोगेन तदक्षरं सम्यगर्चय। किं तद् दिव्यं ज्ञानं त्रिधा ध्यानस्थितं, के चास्य प्रमाणानि, के च तस्य शुद्धिकरव्रतानि? सर्वं यथावत् मे वक्तुमर्हसि, पद्मनाभ, अद्यैव। स तु मुनिश्रेष्ठः सर्वं सम्यगुक्त्वा तम् ब्राह्मणं समाश्वास्य तत्रैवान्तर्धानमगात्। स ब्राह्मणः शुद्धचित्तः शुद्धसंकल्पश्च परं परमात्मानं सम्यगुपास्ते स्म। सर्वकर्माणि परित्यज्य परं वैराग्यं शरणं गतम्। स तु अक्षरब्रह्मपूर्वकं परं ध्यानमवाप्तवान्। तदवस्था या निशाचरैरपि मुक्तिकामैः प्रार्थ्यते, या प्राणजयैः साध्यते। योगबलात् स ब्राह्मणश्रेष्ठः आकाशे विचरन् ददर्श। योगिनां पथि योगीश्वरं पश्यन्, सिद्धर्षयश्च ब्रह्मर्षयश्च तमुपजग्मुः। तत्र योगिभिः सेवनं स्थानं, यत्र परमपुरुषः स्थितः, स प्रविश्य तदन्तःपुरं, यन्न देवैः अपि दुरधिगमम्। तत्राद्यन्तरहितं देवं, देवदेवं, पितामहम् अपश्यत्। तस्य मध्ये आदिपुरुषं परमं पदम् अपश्यत्। चतुर्मुखं, सुशोभनरूपं, दीप्तज्वालाभरणं च तं सन्निधाय, साक्षाद् विश्वात्मा तं परिष्वज्य। तदधिष्ठानं निर्मलं विशुद्धं ऋग्यजुःसामाख्यं वेदितम्। ब्रह्मतेजसा निर्मितं, प्रभास्वरं, विप्राणां शरणं च तत्। स तत्र दिव्यं तेजः शान्तं सर्वगतं शिवम् अपश्यत्। तद् एव नित्यानन्दमचलम् ब्रह्म, परमेश्वरस्य परमं पदम्। तत्रैव स्वात्मनः स्थानं लब्ध्वा, अक्षरं मोक्षाख्यं प्राप्नोत्। स एव अन्त्याश्रयत्वेन मायां लक्ष्मीमतिक्रम्य पारं यातः। ते सर्वे सह शक्रेण गरुडध्वजम् उपगम्य पप्रच्छुः—यद् पूर्वं त्वया प्रोक्तं तदस्मभ्यं सम्यगाचक्ष्व। अयं च शक्रो वयं मित्रं विश्वरूपः श्रोतुम् उत्सुकः। देवोऽपि नारदप्रमुखैः महर्षिभिः सह रसान्तलं गतः। स तत्र देवाधिदेवस्य सन्निधौ वक्ष्यामि। ब्राह्मणाः, पुराणश्रवणं, विशेषतः कथायाः श्रवणं ब्रह्मलोके परमं मान्यं। यद् देवेशेन प्रोक्तं, तद् द्विजातिभिः श्रद्धेयम्। यदहं वक्तुम् आरभे, तत् सर्वम् इन्द्रद्युम्नाय मया पूर्वं कथितम्। एष पुराणः पुण्यदः, मोक्षधर्मं वर्णयन्। पूजां कृत्वा अहं शेषशय्यायां सुप्तिम् उपव्रजामि। ततो मुनिश्रेष्ठ, सहसा मयि महादया सञ्जाता।