कूर्मपुराणम्

शिवः सर्वव्यापी सूक्ष्मः परमं सनातनं ब्रह्म त्वमेव, इति स्तुत्य देवीं प्रार्थयन् तं पर्वतराजः संबोधितवान्। बलवतां मध्ये त्वं वायुरिव, योगिनां मध्ये कुमारकः, सांख्येषु कपिलदेवोऽसि, रुद्रेषु शङ्करः। वेदेषु सामवेदोऽसि, छन्दःसु गायत्री, सर्वशक्तिषु माया, कालज्ञानां मध्ये त्वं कालः। आश्रमेषु गार्हस्थ्यमेव त्वं, ईश्वराणां मध्ये महेश्वरः। उपनिषदां मध्ये गुह्योपनिषत् त्वमेव ख्याता, मार्गेषु सूर्यः, वाचःसु सरस्वती त्वं देवी। पतिव्रतानां मध्ये अरुन्धती, पक्षिणां मध्ये सुपर्णा, जपेषु सावित्री, यजुर्वेदस्तोत्रेषु शतरुद्रियम्। सर्वेषां ब्रह्मणां परं ब्रह्म त्वं, सर्वं त्वया व्याप्यते। सत्यं तमोऽतीतं नमामि, तमेव रूपं शरणं यामि। प्राणाख्यं रूपं नमामि, पुरुषाख्यं रूपं पूजयामि। त्वदीयं रूपं यन्न कदापि भेदं जहाति, तस्मै नमः। सर्वगुणयुक्तं रूपं ते नमामि, ब्रह्माण्डरूपं नमामि, सूर्यमण्डले स्थितं रूपं पूजयामि। नारायणाख्यं रूपं नमामि, कालरूपं त्वदीयं पूजयामि। शेषरूपं च रुद्ररूपं च नमामि। त्वदीयं पूजनीयमेतद्रूपं पूजयामि। देवी शुभे, पुनः पुनः ते नमः। त्वामेव शरणं यास्यामि, कृपां कुरु परमेश्वरि। विश्वस्य जननी मम तपसा जातायाः पुत्र्याः रूपेण मम कन्या जाता इति पर्वतराजः विस्मयं प्रकटयामास। अहो, मेनायाः सर्वलोकजनन्याः महिमा अद्भुतः। तव पद्मपादौ पूजयामि, शुभां शरणं यामि। किं करोमि, शङ्करि, आज्ञापय माम्। इति उक्त्वा, गिरिजां समीपे अञ्जलिं कृत्वा तिष्ठन् पर्वतराजः दृष्टः। सा तु गिरिजा स्मितपूर्वकं पितरं प्रति पश्यन्ती, पशुपतिं पतिं स्मरन्ती, परमं ब्रह्मविद्भिः पूजितं उपदेशं दत्तवती। स उपदेशः सर्वशक्तिसम्पन्नः, अनन्तः, परमचेष्टितः। तस्मिन्नेव नित्यं स्थिरः भव, तस्मिन्नेव शरणं गच्छ। तमेव यज्ञैः तपोभिर्दानैश्च सदा पूजय। मम उपदेशेन, हे निष्पाप, तव संसारबन्धनं नाशयामि। अस्मात् संसारसागरात् त्वां शीघ्रं उद्धरिष्यामि। मय्येव त्वं प्राप्स्यसि, नान्यथा कोटिकर्मभिः अपि। सदा आत्मज्ञानयुक्तं मोक्षसाधनं आचरेति। एवं पर्वतराजः देवीं स्तुत्वा, सा च तं परमोपदेशेन मोक्षमार्गं प्रदर्शयामास।