सा धर्मशास्त्रार्थकुशलाऽस्ति, धर्मज्ञा धर्मधारिणी च। धर्मस्य शक्ति धर्ममयी धर्मातिरिक्ताऽपि, धर्मस्य सार्वत्रिकधारिका। धर्मोपदेशिका धर्मस्वरूपा धर्मप्राप्त्या गम्या भूमेः आधारश्च। सर्वशक्तिविवर्जिता, तथाऽपि सर्वशक्तिनां आश्रयः सर्वशक्तिस्रोतः च। सदा शुभा, आकाशरूपा, विश्वरूपा च, रूपरहिताऽपि। ततोऽन्यः, भयेन हृदि नम्रः, अञ्जलिं कृत्वा पुनः प्रणम्य वाक्यम् उक्तवान्। “एतद् रूपं दृष्ट्वाऽहं भयभीतः, अन्यं रूपं दर्शय।” ततः सा तद् रूपं संहरन्ती स्वं अन्यं रूपं दर्शयामास। तद् द्व्यक्षि द्विबाहुं सौम्यं, श्यामकुन्तलमण्डितम्। तस्याः विस्तीर्णं ललाटं उज्ज्वलतिलकविभूषितम्। वक्षसि सुवर्णमालिका विस्तीर्णा शोभायमानाऽस्ति। तस्याः मुखं शान्तं दिव्यं, अनन्तमाहात्म्यनिलयम्। तदा सः भयम् परित्यज्य हृष्टहृदयः, परमदेवीं प्रत्युवाच। “हे देवि, साक्षात् उपस्थिते, अनिर्देश्ये, अनुग्रहे, दृष्टिगोचरे! त्वयि एव सर्वं लीयते, त्वमेव परं पदम्। अन्ये, ये परं तत्त्वं जानन्ति, त्वां शिवां शुभाश्रयं वदन्ति। अज्ञानं, सीमाः, माया, भूतेन्द्रियाद्याः अनन्तशक्तयः उत्पन्नाः। त्वं सर्वविभागविवर्जिता, तथाऽपि सर्वविभागाः त्वयि अधिष्ठिताः। आद्यद्रव्यतः त्वं सर्वं विश्वं सृजसि परिवर्तयसि च। त्वमेव परमानन्दः, त्वमेव आनन्ददायिनी। त्वं शिवा, सर्वव्यापिनी, सूक्ष्मा, परमं नित्यं ब्रह्म। बलिनां मध्ये, हे देवि, त्वं वायुः; योगिनां मध्ये कुमारकः। सांख्यानां मध्ये कपिलः, रुद्राणां मध्ये शङ्करः। वेदानां मध्ये सामवेदः, छन्दसां मध्ये गायत्री। सर्वशक्तिषु त्वं माया, कालविभागेषु त्वं कालः। आश्रमेषु गार्हस्थ्यम्, अधिपेषु महादिपः। उपनिषदां मध्ये त्वं गुह्योपनिषद् इति कथ्यसे। मार्गेषु सूर्यः, शब्देषु सरस्वती। पत्निषु अरुन्धती, पक्षिषु सुपर्णा। जपेषु सावित्री, यजुर्वेदस्तोत्रेषु शतरुद्रियम्। त्वं सर्वेषां परं ब्रह्म, सर्वं त्वया व्याप्यते। सत्यं तमःपरं नमामि। तमेव रूपं शरणं याचामि। प्राणरूपं नमामि। पुरुषरूपं पूजयामि। तव तद् रूपं नमामि, यः न कदापि विभेदं त्यजति। हे देवि, तव सर्वगुणयुक्तं रूपं नमामि। ब्रह्माण्डरूपं नमामि। सूर्यमण्डलस्थितं रूपं पूजयामि। नारायणरूपं नमामि।” एवं स भक्तिपूर्वकं देवीं स्तुत्वा प्रणम्य तिष्ठति।