अनादिमध्यान्तशून्यं ज्ञानगम्यं त्वां नमामि। भेदाभेदविनिर्मुक्तं चिदानन्दरूपं पुनः पुनर्नमामि। अनन्तरूपिणं निराकारं त्वां पुनः पुनः प्रणमामि। नमः परेशाय ब्रह्मणे परमात्मने च। शिवाय शुद्धाय च नमः, पराय सृष्टिकर्त्रे च। त्वमेव सर्वभूतानां पिता, त्वमेव माता, हे पुरुषोत्तम। त्वमेव सर्वस्याधारोऽव्यक्तः, अनन्तः, तमोऽतिक्रान्तः। विष्णोः परं पदं रूपं शरणं प्रपद्ये। एवमुक्त्वा, स भक्तः सस्मितं द्वाभ्यां हस्ताभ्यां स्पृशन् तं स्पर्शयामास। तस्य कृपया स परमं तत्त्वं यथावत् अवगच्छत्। स कमलनयनं पीतवाससं नित्यं शयनं स्थितं तं ववन्दे। ब्रह्मैकविषयं ज्ञानं परमं सुखसाधनं सञ्जातम्। किं करवानि, योगपतये? ब्रह्माण्डरूपिन्, वद मे। स सस्मितं जगतः श्रेयसे वाक्यमुवाच। स ज्ञानयोगभक्तियोगाभ्यां पूज्यः, नान्यथा। मम कर्मापि ज्ञात्वा मोक्षकामः परमेश्वरं यजेत्। आत्मानं अद्वितीयं ध्यायन् परमेश्वरं पश्येत्। अन्यदपि ब्रह्मध्यानं गुणातीतं विज्ञेयम्। यदि तत्र सामर्थ्यं नास्ति, मूलमार्गं आश्रयेत्—एष वैदिको विधिः। सम्यक् विश्वनाथं पूजयित्वा मोक्षं प्राप्स्यसि। किम् कार्यं, किम् कारणं, को भवान्, किम् कर्म? इत्युक्ते, नित्यं स्वयंज्योतिः शाश्वतं सुखं तमोऽतिक्रान्तं सः। कार्यं जगदव्यक्तं, कारणं शुद्धमक्षरं। मम कर्म सृष्टिस्थितिसंहाररूपं प्रोक्तम्। तस्मात् यथाविधि कर्मयोगेन नित्यम् उपास्यः। किं तत् दिव्यं ज्ञानं त्रिविधध्यानस्थितम्? तेषां प्रमाणानि, शुद्धिव्रतानि च? एतत्सर्वं यथावत् कथय, हे कमलनयन। मुनिश्रेष्ठ, अहं सर्वं सम्यक् समाख्यातवान्। तं ब्राह्मणं समाश्वास्य तत्रैव अदृश्योऽभवम्। स मनसा चित्तेन च विशुद्धः परमं समपूजयत्। सर्वकर्माणि संत्यज्य परमवैराग्ये शरणं गतम्। स ब्रह्मणोऽक्षरपूर्वकं परमं ध्यानं प्राप। या स्थितिर्निद्राशून्यैः प्राणजयिभिः मोक्षकामैः वाञ्छिता। योगबलात् स ब्राह्मणश्रेष्ठः आकाशे गतवान्। योगिनां मार्गे योगेश्वरं दृष्ट्वा, सिद्धाः ब्रह्मर्षयश्च सन्निपेतुः। यत्र योगिभिः प्रियं स्थानं परमपुरुषः वसति, तत्र प्रविवेश। देवैरप्यगम्यं गुह्यं सान्तःपुरं प्रविश्य। अनाद्यन्तं देवदेवं पितामहम् अपश्यत्। तत्रैव स आदिपुरुषं परं पदं ददर्श।