कूर्मपुराणम्

भगवान् तान् शतकोटिसंख्यान् सर्वज्ञान् विरागान् च अकृतवान्। ततः गुरुः हरः तान् जरामृत्युविमुक्तान् घोषितवान्। पशुपतिरपि अन्यान् जन्ममृत्युवशान् सृजेत्युक्तवान्। तदा सः प्राह—मम तादृशी सृष्टिः नास्ति; त्वमेव अशुभान् सृज। एवं स्थैर्यावस्था देवदेवस्य त्रिशूलधारिणः अभवत्। सः सृष्टिसामर्थ्यं स्वबोधं सर्वाधिपत्यं च धारयन् आसीत्। सः स्वयं शङ्करः पिनाकधारी परमेश्वरः इति। तस्य मानसपुत्रैः सह, हर्षविस्तीर्णनेत्रैः, लोकैकनाथं नमस्कृत्य, शिरसि अञ्जलिं कृत्वा स्तुतिं अकरोत्। सः शिवं दिव्यं नमस्कृत्य, ब्रह्मस्वरूपं तं प्रणम्य, प्रधाना-पुरुषाधिपतिं योगेश्वरं च नमस्कृतवान्। पुनः पिनाकिनं त्रिनेत्रं पुनः पुनः नमस्कृतवान्। ब्रह्मविद्याधिपतिं ब्रह्मविद्याप्रदं वेदान्तसारं वेदस्वरूपं च नमस्कृतवान्। विविधदुःखविमुक्तैः जीवैः परिवृतं तं नमस्कृत्य, त्रिनेत्रं परमेश्वरं च प्रणम्य, अनादिमलरहितं ज्ञानगम्यं तं नमस्कृतवान्। धर्मयोगगम्यं तं नमस्कृत्य, विश्वरूपं ब्रह्मणं परमात्मानं च प्रणम्य, जगत् प्रधाना आरभ्य तव स्वरूपेण विलयं यति इत्युक्तवान्। शान्तं शिवं निष्कलम् पुरुषं संहरणकर्तारं च नमस्कृतवान्। अनन्तं पुरुषं प्रधाना-प्रकृतिस्वरूपं च त्वमेव इति। ब्रह्मरूपं तव स्वरूपं प्रणम्य, आकाशनाभिं दीप्तिमन्तं तं नमस्कृतवान्। नित्यं ब्रह्मतेजःमयं सूर्यसारं तं नमस्कृत्य, वह्निसारं पितृगणहोम्यं तं प्रणम्य, सोमसारं देवसभा-पेयं तं नमस्कृतवान्। वातसारं महेश्वरमहिमागम्यं तं नमस्कृत्य, स्वात्मनिष्ठं चतुर्मुखसारं तं प्रणम्य, विश्वात्मानं आत्मयोगसिद्ध्यवगम्यं तं नमस्कृतवान्। शेषसारं ब्रह्माण्डाधारं तं नमस्कृत्य, रुद्रसारं अनन्तविभुताण्डवं तं प्रणम्य, दिव्यरूपं सर्वसाक्षिणं त्वं इति। योगसारं योगिनां दृष्टिप्रकाशं तं नमस्कृत्य, ज्ञानसारं अनन्तं अनिर्वचनीयं तं प्रणम्य, परं सत्यं परं स्वरूपं शरणं गच्छामि। त्वां परमात्मानं परमेश्वरं शरणं गच्छामि। अञ्जलिं कृत्वा, नमस्कृत्य, शाश्वतं ब्रह्म स्तुत्वा तिष्ठति स्म। हरः तस्मै ब्रह्मपदं, वैराग्यं, अधिपत्यं च दत्तवान्। सः देवः स्वयं प्रसन्नः प्रजापतिं सम्बोधितवान्।