कूर्मपुराणम्

यत् वेदबाह्यं चान्यद् अपि उक्तं, तद् आचरितुम् न शक्यम् इति पूर्वं निरूपितम्। मम तु यथार्थस्वरूपं केवलं शाश्वतवेदेनैव ज्ञायते। न संशयः, दिव्यं ज्ञानं शीघ्रं प्रादुरभविष्यति। हे मुनिश्रेष्ठ, केवलं ध्यानमात्रेण अपि अहं स्वप्रकाशं दास्यामि। ये ब्रह्मचर्यनिष्ठाः, शान्ताः, ज्ञानयोगनिष्ठाश्च, ते आत्मविद्यया नानाशास्त्राणि स्थापयन्ति। सर्वभूतानां कश्चन कारणं स्यात्, स एव भगवान् इति निश्चितम्। तत्र महादेवी हिमालयतनया देवी प्रादुरभवत्। सा स्वच्छशुभ्ररूपैः आकाशं पूरयन्ती दिव्यतेजसा विराजमानासीत्। तां परं बीजमिति विदुः। ततः ते मुनयः ब्राह्मणाश्च महापुरुषं रुद्रं जन्मविनाशकारणरूपेण ददृशुः। स रुद्रः व्योम्नि दीप्तिमान् ‘व्योम’ इति विख्यातः प्रादुरभवत्। स देवेश्वरः मायाम् आरोह्य तत्र स्थितवान्। एतद्विज्ञाय त एव अमृतत्त्वं प्राप्नुवन्ति। पुनः ते तापसाः देवदारुवने रुद्रं सम्यक् उपासते, यथापूर्वं मया श्रुतम्। यः शान्तद्विजातीन् श्रावयति, स परमां गतिं लभते। इदानीं लोके ख्याताया नर्मदा पुण्यनदी प्रथमास्ति। सा युधिष्ठिराय शुभदा सर्वपापहरापि। प्रयागस्य महत्त्वं तस्य तीर्थानां च विविधत्वं, तदपि कीर्तनीयम्। सा नर्मदा स्थावरजङ्गमानि सर्वाणि प्राणिनः तारयति। तदहं वक्ष्यामि, त्वं सम्यक् शृणु। ग्रामे वा वने वा सर्वत्रैव नर्मदा पुण्या। सा दृष्टिमात्रेण गङ्गाजातानपि क्षिप्रं शुद्धयति, हे नर्मदे। सा त्रिषु लोकेषु पुण्या, रम्या, मनोहरा च। ये तपः कृत्वा तत्र, राजन्, परां सिद्धिं प्राप्नुवन्ति। एकरात्रोपवासनात् शतकुलं मोच्यते। सा नर्मदा द्वौ योजनाविस्तीर्णा, राजन्। अमरकण्टके पर्वतस्य चतुर्दिक् स्थिताः। यः सर्वदोषात् निवृत्तः, सर्वभूतहिते रतः, सः यं पुण्यफलप्राप्तिं लभते, तच्छृणु राजन्। सः दिव्याप्सरसां गणैः परिवृतः, देवस्त्रीभिः सेव्यमानः, देवलोके देवैः सह क्रीडन् रमते। सः नानारत्नविचित्रगृहं लभते, चित्ररथैः, दासदासीभिश्च सेव्यमानः। तत्र शतवर्षाधिकं सुखानि अन्वभूय वसति। तस्य गतिः पुनरावृत्तिरहितेव, नभसि वातवत्।