कूर्मपुराणम्

सर्वे मुनयः शिवं नागाभरणं, मुकुटिनं, कालस्यापि अन्तकं नमस्कृत्य, मोहात् कृतं यत् तद् क्षम्यताम् इति प्रार्थयन्ति। एकमेव शरणं त्वं अस्माकं इति तं शरणं वदन्ति। शङ्करः सर्वेषां, ब्रह्मादीनां अपि, दुर्ग्राह्यः इति ज्ञात्वा, सर्वं तव योगमायया सिद्धं भवति इति वदन्ति। ततः ते गिरिशं प्रणम्य, पूर्ववत् दर्शनं इच्छन्ति। शङ्करः स्वं परमं रूपं दर्शयति। पूर्ववत् ऋषयः हृष्टचेतसः स्थित्वा, पुनः प्रणमन्ति। भृगुः, अङ्गिराः, वसिष्ठः, विश्वामित्रः च, सर्वे देवाधिदेवं प्रणम्य, इदं वचनं वदन्ति—ज्ञानपूर्वकं वा योगेन वा नित्यं उपासना कर्तव्या? किम् सेवनीयम्, किम् असेवनीयम्? सर्वं ब्रूहि। एतत् पूर्वं ब्रह्मणे आदौ महर्षिभिः उक्तम्। सांख्यं योगसंयुक्तं मोक्षं ददाति; शुद्धज्ञानं तु केवलं मोक्षफलं यथावत् ददाति। शुद्धसांख्यं त्यक्त्वा ये प्रयत्नं कुर्वन्ति, ते व्यर्थं यतन्ते। अहं अत्र मोहस्य उत्पत्तिं ज्ञापनाय आगतः। यत्नेन ज्ञेयम्, श्रोतव्यम्, द्रष्टव्यम् च। सांख्यदर्शनं नित्यं आनन्दमयम्, शुद्धम्। एषा निर्मलमोक्षः, ब्रह्मस्थितिः वर्णिता। महात्मानः, तपस्विनः, मां विश्वेश्वरं पश्यन्ति। अहं ज्ञेयः, भगवन्, एषा मम शुभा मूर्तिः। ये मयि भक्ताः, द्विजश्रेष्ठ, तेषां ज्ञानम् उत्तमम्। ये मयि सततं ध्यानवन्तः, हृदि चिन्तयन्तः, भस्मच्छन्नाः, तेषां संसारसागरं शीघ्रं नाशयामि। ब्रह्मचारिणं, नग्नं, पाशुपतव्रतम् आचरितव्यम्। सर्वगूढं, सूक्ष्मं, वेदसारं, मोक्षार्थम्। वेदाध्ययननिष्ठः विद्वान् पशुपतिं शिवं ध्यानयेत्। ये भस्मच्छन्नाः, कामरहिताः, ते प्रसिद्धाः। अनेके योगेन शुद्धाः, मम स्थितिं प्राप्ताः। केवलं वेदविरुद्धं न किञ्चिद् उक्तम्। वेदबाह्यं, अन्यद्, असेवनीयम्। मम स्वरूपं नित्यवेदेन एव ज्ञेयम्। निश्चितं दिव्यज्ञानं शीघ्रं भविष्यति। ऋषिस्रेष्ठ, केवलं ध्यानात् मम सन्निधिं दास्यामि। ब्रह्मचारिणः, शान्ताः, ज्ञानयोगनिष्ठाः, आत्मज्ञानाधारिताः अनेकानि दर्शनोऽस्थापयन्। सर्वभूतानां कारणं किञ्चिदस्ति, स एव भगवान्। ततः महादेवी, हिमालयकन्या, प्रकटिता। सा स्वैः शुद्धैः दीप्तैः रूपैः आकाशं पूरयति। तद् परमस्य बीजम् इति ज्ञायते।