कूर्मपुराणम्

त्रिनेत्राय त्रिशूलधारिणे वरदाय च नमः, सर्वैः समाश्रितं शरीरं यस्य, स्वयम् असङ्गः सन् स्थितः, तस्मै नमः। नृत्यप्रियाय, भैरवरूपधारिणे च पुनरपि नमः। संयताय, शान्ताय, तपस्विने, हराय च नमस्कृत्य, जिह्वया लीलायमानाय, नीलकण्ठाय च नमः। सुवर्णमालाभूषिताय, देवीप्रहर्षदायिने च नमः। योगेश्वराय, ब्रह्मेश्वराय पुनः पुनः नमः। घनश्यामाय, दंष्ट्रिणे, अग्निबीजाय च नमः। जगन्नाथाय, महादेवाय, यः सः एव, तस्मै नमः। सुवर्णलक्षणाय, आपःलक्षणाय च नमः। नागाभरणाय, मुण्डमालिने, कालान्तकाय च नमः। मोहात् कृतं यत्, तद् क्षम्यताम्; त्वमेव शरणं नः। शङ्कर! त्वं ब्रह्मादिभिरपि दुरवगम्यः। एष सर्वः योगमायया तव साधितः। ततो नमस्कृत्य ते पर्वतेश्वरं वदन्ति स्म—“यथापूर्वं त्वां द्रष्टुम् इच्छामः।” ततः शङ्करः स्वं परमं रूपं दर्शयामास। यथापूर्वं मुनयः तिष्ठन्तः, हृष्टचित्ताः प्रणेमुः। भृगुः, अङ्गिराः, वसिष्ठः, तथा विश्वामित्रः च, देवेश्वरं प्रणम्य, इदं वचनं ऊचुः— “किं ज्ञानमार्गेण वा योगेन वा नित्यं पूजनीयः? किं सेव्यम्, किं न सेव्यम्? एतत् सर्वं वद। एतत् पूर्वं महर्षिभिः ब्रह्मणे आदौ उक्तम्। सांख्यं योगसंयुक्तं पुरुषाणां मोक्षदं भवति। शुद्धं ज्ञानं तु केवलं युक्त्या मोक्षफलप्रदं। शुद्धसांख्यं परित्यज्य, ते व्यर्थं यतन्ते। अहम् अत्र मोहस्य कारणं प्रकाशयितुं प्राप्तः। यत्नेन ज्ञेयम्, श्रोतव्यम्, द्रष्टव्यम् च। एष सांख्यदृष्टिः सदा आनन्दमयी शुद्धा च। एषा निर्मला मुक्ति, ब्रह्मस्वरूपं चोक्तम्। महात्मानः, तपस्विनः, मां जगन्नाथं पश्यन्ति। अहं ज्ञेयः, भगवाञ्छिवः, एष मे शुभरूपम्। तेषां ज्ञानं श्रेष्ठम्, द्विजश्रेष्ठ, ये मद्भक्ताः। ये च सदा मयि युक्ताः, हृदि ध्याताः, भस्मना आवृताः, तेषां भीषणं संसारसागरं शीघ्रं नाशयामि। ब्रह्मचारी, दिगम्बरः, पाशुपतव्रतम् आचरन् भवेत्। गुह्यतमं रहस्यं, सूक्ष्मं, वेदसारं, मोक्षाय। वेदाध्ययनरतः पण्डितः पाशुपतिं शिवं ध्यायेत्। ये सदा भस्मना आवृताः, निराशाः, ते एव प्रसिद्धाः। अनेके योगेन शुद्धाः, मम पदं प्राप्ताः। वेदविरोधं किंचित् नोक्तं मया।