कूर्मपुराणम्

ब्राह्मणाः धर्मकाममोक्षकामाः विविधैः मन्त्रैः तं परमेश्वरं स्तुवन्ति स्म। स योगामृतं पित्वा परमं विष्णोः पदं विश्राम्यति, यत्र विश्रान्तिः साक्षात् परमार्थः। वेददृष्टयः अपि ताम् अव्यक्तां मूलप्रकृतिं अजाम् इति गायन्ति। तस्य अजस्य नाभौ महेश्वरः बीजं क्षिपति स्म। तत् बीजं महापुरुषः, विश्वरूपः, जलानां परमगर्भः अभवत्। स एव देवदेवः, महादेवः, हरः, प्रजापतिः उच्यते। विष्णुना सहितः सृजति च विकुर्वते च। स योगशक्तिस्वरूपः आदौ वेदान् दत्तवान् इति मया निगद्यते। तं केवलं ज्ञात्वा मोक्षाय, शरणं भवस्य एव गन्तव्यम्। ततः ते ब्रह्माणं प्रणम्य, दुःखिताः सन्तः पप्रच्छुः—"हे अमरनाथ! हे विश्वनाथ! त्वं शरणागतपालकः असि, वद।" ते सर्वे उत्तमं लिङ्गं निर्माय, तस्य लिङ्गपतिं अनुसृत्य लक्ष्मणानि कृत्वा, विविधैः वेदव्रतैः ब्रह्मचारिणः तत्र स्थिताः। परमं तपः कृत्वा, शतरुद्रियम् अपि जपन्तः, अञ्जलिं कृत्वा त्रिशूलधारिणं समुपेयुः। तं दृष्ट्वा सर्वमोहाधर्मनाशः अभवत्। हृष्टचित्ताः पुनः देवदारुवनं जग्मुः। ते परमेश्वरं न जानन्तः, रागद्वेषरहिताः च, एकान्ते पुण्यतीरेषु स्थिताः। केचन व्योम्नि स्थिता अग्रपदेभ्यः तिष्ठन्ति स्म, अन्ये पत्रशाकाशिनः, केचन शुद्धाः, केचन केवलं सूर्यांशनिष्ठाः। तं समयं तपस्यायां यापयन्तः, महेश्वरं पूजयन्ति स्म। तेषां बोधाय वृषध्वजः भगवतः ज्ञानं प्रदत्तवान्। ततः अनुग्रहात् स भगवान् परमेश्वरः देवदारुवनं समुपाजगाम। तस्य करयोः दीप्तिमन्तं मशालं, पिङ्गललोचनौ च दृष्टौ। कदाचित् स रत्युत्सवेन नृत्यति, कदाचित् पुनः पुनः रुदति। स देवः स्वमायया रूपं कृत्वा तस्मिन्वने प्रविष्टः। देवी अपि यथापूर्वं तत्रैव देवदारुवनं गता। सर्वे शिरसा भूमौ नतम् कृत्वा प्रभुं तुष्टुम् अर्हन्ति स्म। अन्ये रुद्रैः ब्रह्मभिः सह अथर्वशीर्षेण भवम् अर्चयन्ति स्म। "त्र्यंबकाय त्रिशूलधारिणे वरदाय च नमः। सर्वैः शरीरसम्प्राप्ताय, असङ्गात्मने नमः। नृत्यप्रियाय, भैरवरूपिणे नमः। संयताय, शान्ताय, तपस्विने, हराय नमः। जिह्वालिङ्गाय, नीलकण्ठाय नमः। हेममालिने, देवीप्रियाय नमः। योगनाथाय, ब्रह्मनाथाय नमः। घनश्यामाय, दंष्ट्रिणे, अग्निबीजाय नमः। विश्वनाथ महादेव! त्वमेव असि, नमः। हेमलिङ्गाय, आप्यलिङ्गाय नमः।" एवं ते भक्त्या, श्रद्धया च, परमेश्वरं स्तुवन्ति स्म।