कूर्मपुराणम्

महादेवः तस्यै उवाच — सिद्धेषु अहं प्रधानेति। एषा देवी ममैव, अहं ताम् सदा धारयामीति। ततः द्विजातयः दण्डैः, पाषाणैः, मुष्टिभिः च तं आघातयन्। ते ऊचुः — "एष दुष्टबुद्धिः प्रभोर्लिङ्गं समूलं उन्मूलयतु। यदि तव लिङ्गे द्वेषः जायते—" इति। तस्मिन्नेव काले अहं न केशवं न लिङ्गं ददर्शम्। सर्वग्रहाः तेजः हिनास्ते, महासमुद्रः च व्याकुलः अभवत्। देवी भीतनेत्रा ब्राह्मणेभ्यः उवाच — "नूनं शिवः भिक्षां याचन् गृहेषु दृष्टः।" ततः सर्वे ब्रह्माणं महायोगिनं विश्वस्य आदिम् अगच्छन्। चतुर्वेदात्मानं, सावित्र्याः सहितं प्रभुं। सहस्रदीप्त्याः तेजसा, ज्ञान-ऐश्वर्यादिभिः सम्पन्नम्। चतुराननं, महाबाहुम्, छन्दोमयं, अजम्, परम्। पृथिवीं शिरसा स्पृष्ट्वा, तं प्रभुं तुष्टुवुः। ऋषयः अग्रगण्याः पप्रच्छुः — "किमर्थं आगमनं तव?" सर्वे तं सूचितवन्तः, हस्तौ शिरसि स्थापयित्वा। तदनन्तरं स नग्नः, रमण्या सह, सर्वाङ्गसुन्दरीया सह प्रविष्टः। स्त्रीणां प्रियः स तेषां पुत्रान् दूषितवान्। वयं तम् अतिशयेन ताडितवन्तः, तस्य लिङ्गं पतितम्। भयङ्कराः अपशकुनाः अभवन्, सर्वभूतानां भीषणाः। हे अच्युत, त्वमेव शरणं गतमः। हे सर्वेश, तव कृपया अस्मान् अस्मिन् विषयं रक्ष। त्रिशूलचिह्नं देवम् ध्यानयित्वा, अञ्जलिं कृत्वा उवाच। "धिक् बलम्, धिक् तपः; अत्र तु ते व्यर्थम्। स त्वया उपेक्षितः, व्यर्थाभ्यासैः मोहितः। हन्त, प्राप्त्वा तम् उपेक्षितः। हन्त, प्राप्त्वा महद्वित्तं उपेक्षितम्। हन्त, प्राप्त्वा अक्षयवित्तं उपेक्षितम्। तं वित्तं उपेक्षितं दारिद्र्ययुक्तैः दृष्ट्वा— हे ब्राह्मण, प्राप्त्वा वित्तं हन्त, व्यर्थम् आचरितम्। न किञ्चित् परमं पदं तेन प्राप्तम्। स प्रभुः कालरूपः सर्वं संहरति, महेश्वरः। स एव चक्रवज्रधारी, श्रीवत्सचिह्नितः। द्वापरे कालः प्रभुः, कलौ धर्मध्वजः। तमः अग्निः, रजः ब्रह्मा, सत्त्वं विष्णुः प्रभुः। यत्र तद् तिष्ठति, तत्र ब्रह्मा, योगसंयुक्तः। स एव नारायणः देवः, परमात्मा, शाश्वतः। स एव सर्वं मोहयति, स एव परमं गतिः। महात्मा आदिपुरुषः हरिः, एकशृङ्गः, अष्टाक्षरः। एकरूपः, अनन्तस्वरूपः — शास्त्रं नारायणम् एवम् उद्घोषयति।