कूर्मपुराणम्

श्रीभगवान् त्रिशूलधारः, तेजसां परमनिधिः, अद्भुतरूपमालया पदान्तपर्यन्तया भूषितः, मायया महद्भूतया मोहितः पीतवस्त्रधारणं कृतवान्। अनन्तात्मा, तेजोमयः जनार्दनः, समीपमागतः। स भगवान्, दिव्यः, निर्मलजलमध्यम् दीप्तिमान् देवम् अपश्यत्। उत्थाय, भगवतः भगवद्भक्तः देवदेवं पितामहं संबोधितवान्। स अनादिः अनन्तः अचिन्त्यः, सर्वलोकमहेश्वरः। स प्रजापतिः योगी महेश्वरः शुद्धः शुभः च। यं ब्रह्मस्थितौ स्थिता योगिनः पश्यन्ति। कालरूपः महादेवः एकाकी निष्कलः शुभः। स शिवः वेदान् दत्तवान्, स शंकरः अधुना आगतः। पितामहः, वासुदेवाख्यं मां विद्धि। दिव्यं दृष्टिं ते ददामि, तया तत्त्वं परमं द्रक्ष्यसि। स परमेश्वरं पुरतः स्थितं पितामहः अपश्यत्। स तस्मिन्नेव शिवे पितरं शरणं प्रपन्नः। अञ्जलिं कृत्वा अथर्वशिरस्स्तोत्रेण देवम् स्तुतवान्। परमसुखं प्राप्य, सस्मितं वदति स्म। अहं पूर्वं लोकसृष्ट्यर्थं अक्षरं प्रसूतवान्। वरं वृणु, विश्वात्मन्; अहं ते वरदः अस्मि, निष्पाप। विष्णुं पुरुषं दृष्ट्वा, स नन्दिवाहनं नमस्कृत्य संबोधितवान्। त्वामेव पुत्ररूपेण वा तव सदृशं पुत्रं कामये। तव परमं स्वरूपं न वेद्मि, शुभ। कृपां कुरु; शरणं गत्वा पद्मपादौ नमामि। ततः जनार्दनं दृष्ट्वा, पुत्रं संबोधितवान्। दिव्यं ज्ञानं, ऐश्वर्यं शुद्धं च तव उदेति, निष्पाप। तत्कुरु, देवेश; मया, लोकपितामह। हरिः, ईश्वरः, तव योगं कल्याणं च धारयिष्यति। ब्रह्माणं स्पृशन्, हरिः इदं वचनं उवाच। वरं वृणु; आवयोः तत्त्वतः भेदः नास्ति। स हृष्टया वाचा, चतुर्मुखं पश्यन्, उवाच। परमात्मानं पश्यामि; तव भक्तिर्मयि उद्भवतु। सर्वकर्मणां कर्ता त्वं; अहं अधीनदेवः। त्वं सोमः; अहं सूर्यः; त्वं रात्रिः; अहं दिवसः। त्वं ज्ञानम्; अहं ज्ञाता; त्वं माया; अहं ईश्वरः। अहं देवः, निष्कलः, स एव परमः नारायणः। सर्वं लोकं, देवासुरमानुषं रक्ष। एकं स्थानं, अव्यक्तं, अनन्तशक्तिसम्पन्नम्। स तद्ब्रह्मनाभिप्रसूतं महत्पद्मं प्रविष्टः। तत्र मदुकैटभौ, द्वौ महादैत्यौ, सहजातौ। तौ च शार्ङ्गधारिणः देवदेवस्य कर्णयोर्मध्ये उत्पन्नौ।