तत्र तु सिद्धचारणसमाकीर्णं तद्देशं देवरर्षिगणैः सेव्यमानं सन्तः समुपगच्छन्ति। तत्र विद्वान् ब्राह्मणः समागतः ब्रह्महत्या-पापात् विमुच्यते, स च स्वपितॄन् दश पूर्वान् दशापरान् सम्यक् मोचयति। याः नद्यः समुद्रं प्रति प्रवहन्ति, ताः सर्वाः पुण्याः, विशेषतः स एव समुद्रः पुण्यतमः। तत्रैव पुरुषेषु नित्यः भगवान् नारायणः स्थितः। श्रद्धया श्राद्धं समर्प्य, सः सर्वान् पितॄन् मोचयति। तत्रैव महादेवः महद् वरं दत्तवान्। स भगवाञ् प्रसन्नः उत्तमान् ऋषीन् प्रहृष्टः उवाच—"मयि भक्त्या युक्ताः सन्तः सिद्धिं प्राप्स्यथ। अहं च वः परमं नित्यं गणपतित्वं दास्यामि।" यः पुरुषः तत्र प्राणान् त्यजति, स पुनर्जन्म न प्राप्नोति। अहं च तेषां सर्वाणि पापानि नाशयामि, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ। तत्र ध्यानं, जपः, तपः—एतानि सर्वाणि अक्षयत्वं प्राप्नुवन्ति। देवदारुवनं तु पुण्यं, महादेवेन सेवितम्। तत्र गङ्गायाः स्नानतीर्थानि, विविधानि च देवायतनानि सन्ति। एवं सुत, कथयितुमर्हसि यथा सः ब्राह्मणश्रेष्ठान् मोहयामास। तत्र ऋषयः पुत्रैः भार्याभिश्च सहस्रशः तपः अचरन्। महर्षयः नानाविधानि यज्ञान् कुर्वन्ति, तपांसि च समाचरन्ति। हरः तत्र महान् दोषः इति घोषयन् दारुवनं जगाम। शङ्करः तत्र गच्छन् नष्टं विवेकं पुनः स्थापयितुम् उद्यतः। स तत्र क्रीडारतः, महाबाहुः, विशालवपुः, सुन्दरनेत्रः, दिगम्बरः, मदोन्मत्तगजगमनेन विचरन्, स भगवान् स्मितपूर्वकं स्वलक्षणानि धारयन् उपससार। तत्र विष्णुः स्त्रीरूपं धारयन् त्रिशूलधारिणं अन्वगच्छत्। तस्याः निर्मलस्मितं, दिव्यतेजः, नूपुरध्वनिः, हंसगामिनी, क्रीडारता, अतीव मनोहररूपा च सा बभूव। हरिः स्वमायया लोकं भ्रमन् भिक्षां याचमानः, जगत् मोहयामास। तत्र स्त्रियः मायया मोहिताः देवदेवं अन्वयुः। ताः सर्वाः तेन सह कामाभिभूताः क्रीडारता विचरन्। सर्वाः कामार्ताः हृषीकेशं अन्वयुः। ताः मिलनकाम्यया आलिङ्गनादिषु प्रवृत्ताः। अन्याः भ्रूविलासेन विचरन्ति। ताः मायया यथार्थतया अनुभवन्ति। यथा देवेशः एकया शक्त्या, आद्यः भगवान् अमराचरणः, एवं सः तत्र स्थितः। तदा श्रेष्ठाः ऋषयः महतीं क्रोधमावह्य, तं मोहयन्तं प्रति रोषं न्ययुः। ताः च तस्य मायया मोहिताः, तं नानाविधैः शापैः शशापुः। यथा ताराः सूर्यप्रभया आकाशे तिष्ठन्ति, एवं ताः मोहिता देवेशं पप्रच्छुः—"त्वं कः?" इति। तदा ताः भगवन्तं उवाचुः—"इदानीं स्वया सह, अस्मिन्नेव स्थले, स्थातव्यम्, हे धर्मिष्ठाः।