कूर्मपुराणम्

तत्र भक्तिप्रियः देवः हरः तं देशं रमणीयं कालेयम् अवसत्। ततः स त्रिशूलधारिणं शिवं प्रणम्य पूजयामास। तत्रैव मनसा स्थिरः स रुद्रसूक्तं दिनरात्रं जपन् आसीत्। एतस्मिन्नन्तरे, तं स्थलं विहाय, कालः—मृत्युकारकः, भीषणः, प्रज्वलितः—राजानं हर्तुं समुपागमत्। स राजा रुद्रं प्रणम्य शतरुद्रियं पुनः पुनः जपन् आसीत्। तदा मृत्युस्तस्य पुरतः स्थित्वा स्मयमान इव ‘आगच्छ, आगच्छ’ इत्युवाच। अन्यं परित्यज्य, एकेश्वरपूजायाम् आसक्तं एनं हन्य इति चोदनां दत्तवान्। यः कश्चन रुद्रं वा अन्यं वा भक्त्या पूजयति, स मम वशे न तिष्ठति इत्यपि स प्रोवाच। राजा पाशैः बद्धः अपि शतरुद्रियं जपन् आसीत्। तदा स यत् तत्र प्रकटितं स्थितं च, तद् अपश्यत्। मनसा चिन्तयामास—‘इदानीं नूनं एषः अस्माभ्यं समीपं आगच्छति।’ तस्मात् राजर्षिः तं नेतुं समुपेत्य, ‘एष मम, मम तं देहि’ इति काले प्रति उवाच। तदा कालः क्रुद्धः शीघ्रं रुद्रं प्रति धावन्। स तम् आहतवान्, श्वेतस्य पश्यतः। तदा देवेशः पिनाकधारी उमया सह विराजमानः अभवत्। ततः स राजा उत्तमः अक्षयाय शम्भवे प्रणमन् आसीत्। ‘नमः शिवाय, विदुषे; नमो मुक्तिदायिने। नमस्ते नराधिप, अविभक्तरूपिन्। नित्याय अक्षराय वराहदंष्ट्रिणे नमः। नमस्ते महान्त्यर्तक, वृषध्वजाय नमः’ इति स तं स्तुतवान्। तदा रुद्रः तस्मै निजं नित्यं गणाधिपत्यं समरूपत्वं च दत्तवान्। मुनिभिः सिद्धैः पूजितः स क्षणेन अदृश्यः अभवत्। ततः स रुद्रं वरयाचत—‘एष जीवतु’ इति। तदा यमेन नियुक्तः स कार्याय एव अभवत्। विष्वात्मा ‘एवं भवतु’ इत्युक्त्वा, स तथा अभवत्। स महादेवं पूज्य गणाधिपत्यं प्राप्तवान्। श्रूयते—एष एव महेश्वरस्य महदधिष्ठानम्। तत्र अश्मनि पदचिह्नं अविश्वासिनां लिङ्गम् स्थापितम्। वेदाध्ययननिष्ठाः तत्र महेश्वरं पूजयन्ति। तत्र शिरसा प्रणम्य रुद्रसामीप्यं लभ्यते। एतत् केदाराख्यं सिद्धानां पुण्यस्थानं प्रसिद्धम्। तत्र शुद्धं जलं पीत्वा गणेशत्वं प्राप्यते। तं देशं द्विजश्रेष्ठाः योगिनश्च यत्नेन उपयान्ति। तत्र श्रीनिवासं पूज्य, विष्णुलोके मान्यतां लभते। तत्र गत्वा द्विजश्रेष्ठः अक्षयस्वर्गं प्राप्नोति। तत्रैव दक्षस्य यज्ञः रुद्रेण नाशितः। तत्र सर्वपापविमुक्तः मृतः ब्रह्मलोकं प्राप्नोति। तत्र हृषीकेशं पूज्य, श्वेतद्वीपं गच्छति।