कूर्मपुराणम्

एतत् स्थानं रुद्रकोटिरिति प्रसिद्धं, यत्र रुद्रः परमेश्वरः स्वस्वामित्वं धारयति। तत्र एकः कोटिर्वीतरागा ब्रह्मर्षयः समागच्छन्। तेषु परस्परं भक्तेषु अपि कदाचित् वैरं जायते। रुद्रः तदा नानारूपाणि धृत्वा, रुद्रसमूहः इति स्मृतः अभवत्। पार्वतीपतिं दृष्ट्वा तेषां मनांसि हृष्टानि बलिनि च अभवन्। 'संपश्यामः' इति चिन्तयन्तः तं रुद्रं भक्त्या मनः समर्पयामासुः। तत्र सर्वे परमपदं इच्छन्तः तद्व्याप्तिं कामयन्ति। रुद्रं दृष्ट्वा विधिवत् पूजयित्वा रुद्रस्य समीप्यं प्राप्नोति। तत्र यः संयमेन गच्छति, स इन्द्रस्य आसनस्य अर्धं लभते। तत्र गत्वा पितृभिः पूजां कृत्वा शतं कुलानि उद्धरति। तत्र हरः भगवन् भक्तिप्रियः कालं यापयति। ततः स त्रिशूलधरं नमस्कृत्य पूजार्थं समर्पयामास। तत्र स्थिरचित्तः रुद्रस्तोत्रं दिवानिशं जपितवान्। स राजा यत्र स्थितः तत्र गत्वा तं नेतुं आगच्छत्। कालः, मृत्युकारः, उग्रः तीक्ष्णः दीप्तः, तत्र उपस्थितः। स रुद्रं प्रणम्य शतरुद्रीयं जपितवान्। तस्य पुरतः मृत्युर्नम्रः इव स्मितं कृत्वा 'आगच्छ, आगच्छ' इत्युक्तवान्। अन्यं परित्यज्य, एकेश्वरपूजकं हन्याः इति उक्तम्। यः रुद्रपूजायां भक्तः वा अन्यस्य भक्तः, स मम वशे न तिष्ठति। राजा बन्धनैः बद्धः अपि शतरुद्रीयं जपितवान्। यत् तत्र स्थितं दृष्टवान्। 'अधुना तद् नूनं अस्माभ्यं आगच्छति' इति चिन्तितवान्। राजर्षिः तं नेतुं समीपं आगच्छत्। स कालं प्रति 'ममायं, मम दत्तः' इति उक्तवान्। स रुद्रं प्रति क्रुद्धः शीघ्रं धावितवान्। स तं श्वेतस्य साक्षात्कारे आघातितवान्। देवेशः पिनाकधारी उमया सह दीप्तिमान् अभवत्। तदा स राजा शम्भुं अक्षयम् अभिवादितवान्। 'शिवाय नमः, बुद्धाय नमः, मोक्षदाय नमः' इति। 'नराधिपाय नमः, अविभक्तरूपाय नमः' इति। 'नित्याय अक्षयाय वराहदन्तधराय नमः' इति। 'महानर्तकाय नमः, वृषध्वजाय नमः' इति। स तं निजं नित्यं गणपतित्वं समरूपत्वं दत्तवान्। ऋषिभिः सिद्धैः पूजितः क्षणात् अदृश्यः अभवत्। स रुद्रं प्रति वरं याचितवान्—'एष जीवतु' इति। स मृत्युना तव नियुक्तः तस्य कार्यस्य सिद्ध्यर्थम्। विश्वात्मा 'तथास्तु' इति उक्तवान्, स तथा अभवत्। स महादेवं गत्वा पूज्य गणेश्वरत्वं प्राप्तवान्। श्रूयते—एष महान् महादेवस्य महावासः। तत्र शिलातले पदचिह्नं अविश्वासिनां चिह्नरूपेण स्थापितम्।