कूर्मपुराणम्

प्रकृत्याः रजसः स्वरूपेण सर्वं सृष्टवान् स भगवान्, किञ्चित् अपि न अवशेषयन्। एवं तव प्रश्नः परमात्मनः सृष्टिकर्तृत्वे सम्यक् उत्तरितः। परमं पदं समासाद्य रुद्रः पण्डितैः प्रसिद्धः। एतत् त्वया निश्चितं दृष्टम्, अतः अहं विज्ञानशरीरी इति। विष्णुर्ब्रह्मा भगवतः रुद्रः कालः च — शास्त्रेण एषा उक्तिः। तेषां तत्त्वं तदव्यक्तं तदक्षरं इति शास्त्रेण प्रतिपादितम्। आकाशः, निरवयवब्रह्म — तस्मात् अन्यत् किञ्चित् नास्ति। अतः अहं पूज्यः सन्मान्यः च; तं शाश्वतं पश्य। तत्र भक्तियोगेन मुनीः रुद्रं पूजयामास। तं सेवन् विद्वान् ब्राह्मणः सर्वपापैः विमुक्तः भवति। तद् स्थलम् रुद्रकोटि इति प्रसिद्धम्, रुद्रस्य परमेश्वरस्य। तत्र एकं कोटिं संयतात्मानां ब्रह्मर्षीणां गतवन्तः। तेषु परस्परभक्तेषु अपि वैरं जायते। रुद्रः अनेकेषु रूपेषु अवतरन्, रुद्रसमूहः इति स्मृतः। पार्वतीपतिं दृष्ट्वा, तेषां मनांसि प्रमोदितानि, दृढानि च अभवन्। 'साक्षात् दृष्टवान्' इति चिन्तयन्तः, तं रुद्रं भक्त्या मनः समर्पितवन्तः। तत्र सर्वे परमं पदं इच्छन्तः तद् ज्योतिः प्राप्तुम् आकाङ्क्षन्तः। रुद्रं दृष्ट्वा यथावत् पूज्य, रुद्रसमीपं प्राप्नोति। तत्र संयमेन गत्वा, इन्द्रस्य आसनस्य अर्धं लभते। तत्र गत्वा पितृन् पूजयन्, शतं कुलानि उद्धरति। तत्र हरो भगवाञ् भक्तिप्रियः समयं याययामास। ततः त्रीशूलधारिणं नमस्कृत्य पूजयामास। तत्र मनः स्थिरं कृत्वा, रुद्रस्तोत्रं दिवानिशं जपन्। स राजा तस्मात् स्थानात् गृहीतुं आगतः। कालः, मृत्युवाहकः, भीषणः, तीव्रतेजस्वी। स रुद्रं नमस्कृत्य शतरुद्रियम् जपन्। मृत्युः तस्य पुरतः स्थित्वा, स्मितं कृत्वा, 'आगच्छ, आगच्छ' इत्युक्तवान्। अन्यं त्यक्त्वा, एकेश्वरपूजायाम् स्थितं हन। यः रुद्रं वा अन्यं वा भक्त्या पूजयति, स मम वशे न तिष्ठति। राजा बन्धनैः बद्धः अपि शतरुद्रियम् जपन्। स यत् तत्र प्रकटितम्, तं स्थितम् अपश्यत्। 'एषः नूनं अधुना अस्माकं समीपं आगच्छति' इति चिन्तयामास। राजर्षिः तं नेतुम् समीपम् आगतः। स कालाय उवाच — 'एषः मम, तं देहि।' क्रुद्धः स रुद्रं प्रति शीघ्रं धावन्। स तं श्वेतस्य समीपस्थे आघातवान्। देवेशः पिनाकधारी उमया सह दीप्तिमान् अभवत्। ततः स राजा श्रेष्ठः अक्षरं शम्भुं नमस्कृत्य। 'नमः शिवाय, पण्डिताय; नमः मोक्षदाय। नमस्ते नराधिप, अद्वितीयस्वरूपाय' इत्युक्त्वा प्रणामम् अकरोत्।