कूर्मपुराणम्

तव एषा घोषणा विनाशाय नयति, इति उक्तवान् कश्चित्। सः पुनः अवदत्—अहं तं प्रभुं जानामि, यो प्रधानपुरुषयोः अधिपः, परमेश्वरः। तस्मात् अनाद्यनन्तं ब्रह्मणि शरणं व्रज। नूनं त्वं स्वं आत्मानं, तं परमं अक्षरं, न जानासि। लोकानां अन्यः परमेश्वरः नास्ति, अस्माकं द्वयोः ऋते। तस्य क्रोधसम्भूतं वचनं श्रुत्वा विष्णुः अब्रवीत्। हे ब्रह्मन्, मम किमपि नाज्ञातम्; अहं तव प्रति अन्यथा न वदामि। सर्वेषां पृथग्भूतानां मायायाः कारणं आत्मनः एव उत्पद्यते। यः परमं तत्त्वं, स्वं आत्मानं महेश्वरं, विज्ञाय। ततः हरः प्रकटितः, ब्रह्मणं अनुग्रहं दातुं। सः भगवान् त्रिशूलधारी, परमतेजःनिधिः, अद्भुतरूपमालां पादान्तपर्यन्तं धारयन्, महत्या मायया मोहितः, पीतवस्त्रधारी अभवत्। अपरिमितात्मा, तेजोराशिः जनार्दनः, समीपं प्राप्य। सः भगवन्तं, शुद्धजलमध्ये दीप्तिमन्तं देवम्, अपश्यत्। उत्थाय भगवान् देवदेवं, पितामहं, संबोधितवान्। सः अनाद्यनन्तः, अचिन्त्यः, लोकानां महेश्वरः। सः भूताधिपः, योगी, महेश्वरः, शुद्धः, शुभः। यं तपस्विनः ब्रह्मस्थितिं प्राप्य पश्यन्ति। कालरूपः, महादेवः, एकः, निष्कलः, शुभः। सः ते वेदान् दत्तवान्; एषः शङ्करः इदानीं आगच्छति। माम्, हे पितामह, वासुदेवाख्यं विद्धि। दिव्यं चक्षुः ते अस्तु, येन तत्त्वं परमं द्रक्ष्यसि। सः परमेश्वरं पुरतः स्थितं अपश्यत्। सः तं एव देवम्, शिवं, पितरं शरणं अगच्छत्। अञ्जलिं कृत्वा, अथर्वशिरस्स्तोत्रेण देवम् स्तुतवान्। सः परमसुखं प्राप्तः, हसन्निव अब्रवीत्। अहं पूर्वं लोकसृष्ट्यर्थं अक्षरं उत्पादितवान्। वरं वृणु, हे विश्वात्मन्; अहं ते वरदः, हे निष्पाप। विष्णुं पुरुषं दृष्ट्वा, सः नन्दिवाहनं प्रति नमस्कृत्वा अब्रवीत्। अहं त्वां एव पुत्ररूपेण इच्छामि, अथवा तव सदृशं। तव परं स्वरूपं न जानामि, हे शुभ। कृपया, तव पदयुगले नमः; शरणं प्राप्तवान्। ततः जनार्दनं दृष्ट्वा, सः पुत्रं संबोधितवान्। दिव्या विद्या, ऐश्वर्या, शुद्धा, तव उत्पत्स्यति, हे निष्पाप। तत् कुरु, हे देवाधिप, मया, हे लोकपितामह। हरिः, प्रभुः, तव योगं, कल्याणं च धारयिष्यति। हरिः ब्रह्मणं स्पृशन्, इदं वचनं अब्रवीत्। वरं वृणु; आवयोः तत्त्वतः भेदः नास्ति। सः चतुर्मुखं सन्तुष्टवाचा, सस्मितं दृष्ट्वा, अब्रवीत्।