कूर्मपुराणम्

तत्र, पुरुषः स्वस्य प्राणं त्यजित्वा हृषीकेशं पश्यति। तत्र हयशिरस् नारायणः स्वयमेव नित्यं तिष्ठति। पुष्करः सर्वपापानि विनाशयति मृतस्य ब्रह्मलोकं च ददाति। सः सर्वपापैः विशुद्धः शक्रसहितः प्रमोदं अनुभवति। तत्र सिद्धगणाः पद्मसम्भव ब्रह्माणं पूजयन्ति। द्विजश्रेष्ठं पूजयित्वा, सः ब्रह्माणं पश्यति। मनुष्यः तत्र सुन्दरः जन्मप्राप्तः सर्वकामान् अवाप्नोति। तत्र रुद्रं पूजया अश्वमेधस्य फलम् लभते। सः हरे भक्तः पञ्चाक्षरमन्त्रेण पूजनं अकरोत्। सः वृषध्वजं शिवं तपसा पूजयामास। रुद्रस्य आगमनं ज्ञात्वा हर्षवेगेन नृत्यं अकरोत्। ईशानं देवम् दृष्ट्वापि पुनः पुनः नृत्यं अकरोत्। सः स्वदेहम् विदार्य रुद्राय भस्मराशिं दर्शयामास। तव तपसः एषा महिमा अन्यत्र न दृश्यते। एतद् तपसिनः योग्यं न; अहं तवातिरिक्तः अस्मि। हरो लोकनाशकः परमं पदं आश्रित्य नृत्यं अकरोत्। सः विकटदंष्ट्रमुखः अग्निमालावृतः भीषणः अभवत्। सः शुभां देवीं दशसहस्रसूर्यसम्प्रभाम् शान्तां पश्यति। संयतात्मा रुद्रं नमस्कृत्य रुद्रस्तोत्रं जपति। सः पूर्वरूपं गृहीत्वा देवी अप्यदृश्यता। "मा भैः पुत्र," इति सः उवाच, "किं ते दातव्यम्?" तदा, सन्तुष्टः सः ऋषिः याचितुम् इच्छन् प्रार्थनां अकरोत्। "किम् एतत् दिव्यं रूपं सर्वदिशोभीषणं?" "यदा त्वं सहसा अदृश्यः अभवः, सर्वं ज्ञातुम् इच्छामि।" महाशिवः आत्मयोगः; देवी त्रिपुरदाहिनी अग्निः। सः सर्वपापनाशकः कालः कालकर्ता हरा च। सः अन्तर्जामी पुरुषः; अहं एव परमपुरुषः। सः ऋषिभिः शक्तिरिति, जगतः नित्यनिधिः इति कथ्यते। नारायणः परः अव्यक्तः मायारूपः—शास्त्रं एवं वदति। अहं पञ्चविंशं तत्त्वं पुरुषं प्रकृत्या संयोजयामि। प्रकृतिरजसः, स्वरूपेण, सर्वं सृष्ट्वा किञ्चन न शेषयति। अतः तव परमात्मनि सृष्टिप्रश्नः सम्यक् उत्तरितः। परमं पदं आश्रित्य रुद्रः मनीषिभिः कथ्यते। तत्त्वम् दृष्टवान् असि; अतः अहं ज्ञानशरीरः। विष्णु, ब्रह्मा, भगवन्, रुद्रः, कालः—शास्त्रं एवं वदति। एषां तत्त्वं, अव्यक्तं, अक्षरं—शास्त्रं एवं वदति। आकाशः, निरवयवब्रह्म—तस्यातिरिक्तं किञ्चन नास्ति। अतः अहं पूज्यः, मान्यः; तं नित्यम् पश्य। तत्र भक्तियोगेन ऋषिः रुद्रं पूजयामास। तं सेवन् विद्वान् ब्राह्मणः सर्वपापैः विमुक्तः भवति।