कूर्मपुराणम्

अहमेव शक्तिमान्, मत्तोऽन्यो नास्ति—कः वा मामतिक्रमेत्? इति ब्रह्मा स्वबलं दर्शयन् उक्तवान्। तदा हरिः सौम्यैः वाक्यैः, प्रारम्भे सान्त्वनया, ब्रह्माणं प्रत्युवाच। न मम द्वाराणि द्वेषात् पिहितानि, इति हरिः अवदत्। देवदेवस्य पितामहस्य कः खलु क्लेशं इच्छेत्? यन्मया त्वत्तः सर्वमङ्गलं सौम्यं च गृहीतम्, तदपि तव कृते, हे विश्वमूर्ते। एवं पद्मयोनिः, मम हितार्थं, अनुत्तमं हर्षं प्राप्य, पुनः विष्णुम् अभाषत। सर्वेषां भूतानां अन्तरात्मा एव परं नित्यम् ब्रह्म। एतत् सर्वं मया व्याप्य अस्ति; अहमेव ब्रह्मा, परमपुरुषः। एकमेव रूपं द्विधा विभक्तम्—नारायणः च पितामहः च। त्वयैतदुक्तं विनाशाय भविष्यति। अहं तं प्रभुं जानामि, यः प्रधानपुरुषयोः ईश्वरः, सः परमेश्वरः। तस्मात् अनाद्यन्तं ब्रह्मणि शरणं गच्छ। त्वं न स्वं आत्मानं, तं परमम् अक्षरं, जानासि। अस्माकं द्वयोः विना अन्यः परः लोकनाथः नास्ति। एतानि कोपसमुत्थानि वचनानि श्रुत्वा विष्णुः प्रत्युवाच। हे ब्रह्मन्, मम किंचिदपि न अज्ञातम्; अहं त्वां प्रति अन्यथा न भाषे। सर्वेषां मायाविभागानां कारणं आत्मन एव उत्पद्यते। यः तं परं तत्त्वं, स्वात्मानं महेश्वरं, वेत्ति, सः सर्वं जानाति। तस्मिन् काले हरः प्रादुरभूत्, ब्रह्मणः प्रसादाय। भगवाञ्छूलपाणिः, परमतेजःनिधिः, अद्भुतरूपमालां पादपर्यन्तं धारयन्, प्रकटितवान्। मायया महता मोहितः, पीताम्बरधारी जातः। अपरिमेयात्मा, तेजोमयः जनार्दनः, समीपमागच्छत्। सः प्रभुम्, तेजस्विनं देवम्, शुद्धतोयेषु दीप्तमानं, अपश्यत्। उत्थाय, भगवान् देवदेवं पितामहम् अभ्यभाषत। सः अनाद्यन्तः, अचिन्त्यः, सर्वलोकमहेश्वरः। सः भूतपतिः, योगी, महेश्वरः, शुद्धः, शिवः। तं ब्रह्मभावनिष्ठाः तपस्विनः पश्यन्ति। कालरूपं, महादेवं, एकं, निष्कलम्, शिवम्। सः तुभ्यं वेदान् अदात्; एषः शङ्करः इदानीं आगतः। माम् वासुदेवं विद्धि, हे पितामह। दिव्यदृष्टिं ते ददामि, येन तां परां तत्त्वमवाप्स्यसि। सः परमेश्वरं पुरतः स्थितं अपश्यत्। सः तस्मिन् एव देवः, शिवे, पितरि, शरणं जगाम। अञ्जलिपुटः, अथर्वशिरसा देवम् स्तोतुम् आरब्धवान्। परमानन्दं प्राप्य, सस्मितमिव भाषितवान्। अहमेव पूर्वं लोकसृष्ट्यर्थं अक्षरं सृष्टवान्। वरं वृणुष्व, हे विश्वात्मन्; अहं ते वरदः, हे निष्पाप। विष्णुं पुरुषं दृष्ट्वा, सः नन्दिवाहनं शिवं प्रणम्य, वाक्यमुवाच।