तदा भगवतः आज्ञया, “यावत् तदा, हे त्रिनेत्र, घोरकालं अनुवर्तस्व,” इति निर्दिष्टम्। ततः स भगवान् सर्वलोकेषु भिक्षाटनाय प्रेषितः। तदा पापविमोचनस्य उपायः स्पष्टं प्रकाश्यते स्म। भगवान् करस्थकपालधारी, विश्वात्मा, त्रैलोक्ये विचरन् दृश्यते स्म। स तु तेजस्वी, शुद्धः, अनुपमः, जटामण्डलभूषितः, स्वप्रभया विराजमानः आसीत्। महादेवः स कालाग्निसदृशनेत्रः, सर्वतः परिवृतः, दीप्तिमान् बभूव। लीलया समृद्धः स भगवान् लोकान् विचरन्, स्त्रीणां सभा प्रविश्य, रूपलावण्यसम्पन्नान् अपश्यत्। ताः तस्य हसितमुखं निरीक्ष्य, भ्रूविलासमात्रं चक्रुः। भगवान् विष्णोः निकेतनं यत्र मधुसूदनः तिष्ठति, तत्र जगाम। तेन सह प्रमुखैः भूतेश्वरैः प्रवेशं कर्तुं प्रवृत्तः। तदा द्वारपालः, त्रिशूलचिह्नितः, तान् अवारयत्। स विश्वक्सेनः नाम, विष्णोः अंशसम्भूतः, भीषणः, भैरवस्य आज्ञया कालवेग इति ख्यातः। सुदर्शनं तु घोरं रुद्रम् अभिमुखं क्षिप्तवान्। रिपुञ्जयः स तद् उपसृत्य अवज्ञया निरीक्ष्य, त्रिशूलेन वक्षसि तं प्राहृत्य भूमौ पतितवान्। स मृत्युमिव व्याधिपीडितः प्राणान् त्यक्त्वा, भगवान् अन्तःपुरं तं देहम् आदाय प्रविष्टः। ललाटे शिरः विदार्य, रक्तधारां प्रवाहितवान्। हे त्रिपुरमर्दन, पूर्वं कदापि एवं न जातम्। सा रक्तधारा सहस्रं दिव्यवर्षाणि प्रवहन्ती आसीत्। तत्र वेदमन्त्रैः, महत्सम्मानपूर्वकं, स्तुतिः कृताः। भगवत् परात्परः तदा सर्वं यथाभूतं न्यवेदयत्। देवानां ईश्वरः त्रिशूलधारिणं विमोचयितुं प्रार्थितवान्। स चिरं ध्यानं कृत्वा, सर्वज्ञः जगदुत्पत्तिस्थितिलयकारणः, शंकरं प्रति अवदत्। यत्र भगवान् शीघ्रं सर्वदोषान् विनाशयति, तत्र लोकहितकाम्यया देवः लीलया गतवान्। तदा महायोगी हस्ते देहम् अधाय, नृत्यन् विचरति स्म। ततः अन्यरूपं धारयित्वा, नृत्यप्रदर्शनाय उत्सुकः, स्मयमानः अनन्तयोगस्वरूपः पुनः पुनः नृत्यं कृतवान्। स महापुरुषः देवपुरीं वाराणसीं प्रविष्टः। तत्र सा शोकार्ता, ‘हा!’ इति उच्चार्य, नदेन सह अधोलोकं प्राप्तवती। शंकरः तं देवं गणाधिपतिपदे स्थापयामास। “स जीवतु,” इति वचनं उक्त्वा, दयासिन्धुः भगवान् तं विष्णवे दत्तवान्। तत्रैव तेषां पापं शीघ्रं नश्यति, इह च परत्र च। पितृदेवसन्तोषेन ब्रह्महत्या पापात् विमुच्यते। देहान्ते अहं तस्मै परां विद्यां, परमं पदं ददामि। एवं गणेश्वरैः सहितः भगवान् क्षणेन अन्तर्धानं कृतवान्। स्वस्थानं शीघ्रं प्राप्त्वा, स्वं परमं रूपं धारयामास।